மரபணுக்களின் ஒரே நோக்கம் சுய-நகலெடுத்தல் என்று கூற முடியுமா?

இந்த வலைப்பதிவில், மரபணுக்களின் சுய-நகலெடுத்தல் மற்றும் பாதுகாத்தல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், உயிரினங்களின் உருவாக்கம் மற்றும் நடத்தை, பரோபகார நடத்தை, குடும்பப் பாசம், மற்றும் தனித்துவமான மனித கலாச்சாரம் மற்றும் மீம்கள் ஆகியவற்றை எவ்வாறு விளக்கலாம் என்பதை ஆராய்வோம்.

கடந்த மாதம், ஐரோப்பிய அணு ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (CERN), "நியூட்ரினோக்கள் ஒளியை விட வேகமாகப் பயணிக்கின்றன" என்று அறிவித்தது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பு உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியதுடன், இயற்பியல் சமூகத்தை அதிர்ச்சி மற்றும் சர்ச்சைக்குள்ளாக்கியது. இதற்குக் காரணம், நவீன இயற்பியலில் ஒரு முழுமையான இடத்தைப் பெற்றுள்ள ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியல் கோட்பாட்டில் உள்ள, “பிரபஞ்சத்தில் ஒளியை விட வேகமாக எதுவும் பயணிக்காது” என்ற கூற்றை செர்னின் அறிவிப்பு நேரடியாக முரண்பட்டதே ஆகும். இருப்பினும், கிட்டத்தட்ட 100 ஆண்டுகளாக நிறுவப்பட்ட உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு கோட்பாட்டை இந்தக் கண்டுபிடிப்பு எளிதில் தலைகீழாக மாற்றிவிடும் என்பது சாத்தியமற்றதாகவே தெரிகிறது. செர்னின் கண்டுபிடிப்புகள் வெளியானதிலிருந்து, உலகெங்கிலும் வெளியிடப்பட்ட பெரும்பாலான ஆய்வுக் கட்டுரைகள், செர்னின் சோதனையில் பிழைகள் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளரும், பாஸ்டன் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியருமான ஷெல்டன் கிளாஷோ, ஒரு ஆய்வறிக்கையில், “ஒரு நியூட்ரினோ தற்காலிகமாக ஒளியை விட வேகமாகப் பயணித்தாலும், அது உடனடியாக ஆற்றலை இழந்துவிடும். இதனால், செர்ன் (CERN) அறிவித்த வேகத்தை அடைவது சாத்தியமற்றதாகிவிடும்” என்று வாதிட்டார். மேலும், அக்காலத்தில் அதிக ஆதரவைப் பெற்ற ஆய்வறிக்கையானது, நெதர்லாந்தில் உள்ள க்ரோனிங்கன் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர்களுடையது. அது, செர்ன் பயன்படுத்தும் உலகளாவிய இருப்பிட அமைப்பில் (GPS) உள்ள பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டியது. அந்த ஆராய்ச்சிக் குழுவின் பேராசிரியர் ரொனால்ட் வான் எல்பர்க் இவ்வாறு சுட்டிக்காட்டினார், “நேரத்தை அளவிடப் பயன்படுத்தப்படும் செயற்கைக்கோள்களின் கண்ணோட்டத்தில், உணரி அமைந்துள்ள பூமியானது, செயற்கைக்கோள்களைப் பொறுத்து மெதுவாக நகர்கிறது. இதன் விளைவாக, நியூட்ரினோக்கள் உண்மையில் அளவிடப்பட வேண்டிய தூரத்தை விட சற்றே குறைவான தூரத்தையே கடக்கின்றன,” மேலும், “இறுதியில், இது ஜிபிஎஸ் நேர அளவீடுகளில் பிழைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது,” என்றும் அவர் கூறினார். இவ்வகையில், ஐன்ஸ்டீனும் அவரது சார்பியல் கோட்பாடும் இயற்பியல் சமூகத்தில் ஒரு உறுதியான இடத்தைப் பெற்று, பரவலாக ஆதரிக்கப்படுகின்றன. பரிணாம உயிரியல் துறையில், அதேபோன்ற உறுதியான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளதும், முழு கல்விச் சமூகத்தையும் உள்ளடக்கியதாகக் கருதப்படுவதுமான, மற்றும் அடிப்படைக் கொள்கைகளை முன்வைக்கும் ஒரு கோட்பாடு உள்ளது. "மரபணுக்களைத் தற்சுயமாகப் பிரதியெடுத்தல் மற்றும் பாதுகாத்தல் என்ற இலக்கை அடைவதற்காகவே அனைத்து உயிரினங்களும் உருவாகி, அவற்றின் செயல்பாடுகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன" என்று ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ் முன்மொழிந்த கோட்பாடு கூறுகிறது. டாக்கின்ஸ் தனது கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்திய 'தி செல்ஃபிஷ் ஜீன்' என்ற புத்தகத்தின் முதல் பதிப்பு வெளியிடப்பட்டு நீண்ட காலம் கடந்திருந்தபோதிலும், இக்கோட்பாடு அத்தகைய தத்துவார்த்த முழுமையைக் கொண்டிருப்பதால், அதன் உள்ளடக்கம் மாற்றப்படாமல் உள்ளது, மேலும் இது கல்விச் சமூகத்தில் ஒரு முக்கிய கோட்பாடாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளது. சார்லஸ் டார்வினின் 'உயிரினங்களின் தோற்றம்' என்ற நூல்தான், நமது இருப்புக்கான காரணம் மற்றும் மனிதகுலத்தின் இயல்பு ஆகியவற்றிற்கு உயிரியல் அடிப்படையிலான விளக்கத்தை முதன்முதலில் வழங்கியது. டார்வின் காலத்திலிருந்து, தனிநபர்கள் மற்றும் உயிரினங்களின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாத தனிநபர்களின் பண்புகள் மற்றும் நடத்தைகள் குறித்தும், அவற்றை நிர்ணயிக்கும் அடிப்படை அலகு குறித்தும் விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன; டாக்கின்ஸ் அந்த அலகை 'மரபணு' என்று வரையறுத்தார். மேலும், மனிதர்கள் உட்பட வாழும் உயிரினங்கள், மரபணுக்களைப் பாதுகாக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட இயந்திரங்களாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன என்றும் அவர் வாதிடுகிறார். மரபணுக்கள், தங்களைத் தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் ஒரே குறிக்கோளால் உந்தப்பட்டு, தொடர்ந்து சுயநலமான நடத்தையை வெளிப்படுத்துகின்றன; இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரு தனிநபர் செய்யும் தியாகம் அல்லது பிறர்நலம் சார்ந்த செயல்கள் கூட, இறுதியில் அந்த மரபணுவையோ அல்லது அதனுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய மரபணுக்களையோ பாதுகாப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட சுயநல நடத்தை என்ற வகைக்குள் அடங்கும்.
ஆதி பூமியில் உயிர்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பு, உயர் வெப்பநிலை சூழல்களில் நீர் ஆவியானதால் கரிமப் பொருட்கள் செறிந்துபோன சேறு போன்ற குளங்களே முதலில் தோன்றின. இந்தக் குளங்களில் உள்ள அதிக செறிவுள்ள கரிமப் பொருட்கள், தங்களைத் துல்லியமாகப் பெருக்கிக்கொள்ளும் திறனைப் பெறும் வரை அடிக்கடி ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டன, அதன் விளைவாக இந்தத் துகள்களின் எண்ணிக்கை இயற்கையாகவே அதிகரித்தது. இந்த உயிரிப் பெருக்கிகள், இறுதியில் பல்வேறு வரம்புகளை எதிர்கொள்ளும் வரை, சுற்றியுள்ள வளங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்களைத் தாங்களே தொடர்ந்து பெருக்கிக்கொண்டன. இந்தக் கட்டத்தில்தான் உயிரினங்கள் “தப்பிப்பிழைக்கும் இயந்திரங்களாக” தோன்றின—மற்ற நகலெடுப்பிகளிடமிருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதன் மூலம், தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தப்பிப்பிழைப்பதில் ஒரு சாதகத்தைப் பெறவும் அவை பரிணமித்தன. பின்னர் இந்த நகலாக்கிகள், உயிருள்ள உயிரினங்களுக்குள் மரபணுக்களாக நிலைபெற்றன; அங்கு அவற்றின் பாதுகாப்பு உறுதிசெய்யப்பட்டு, நகலாக்கத்திற்கு உகந்த ஓர் இடமும் உறுதி செய்யப்பட்டது. இருப்பினும், மரபணுக்கள் ஒரு உயிரினத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் இனப்பெருக்கத்திற்காக அதற்கு நேரடியாக அறிவுறுத்தல்களை வழங்குவதில்லை. இது கணினி நிரலாக்கத்தைப் போன்றது: ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக ஒரு அமைப்பு வடிவமைக்கப்பட்டு, நிரல் எழுதப்படும்போது, ​​அந்த நிரலால் செய்யப்படும் அனைத்துச் செயல்களும் இயல்பாகவே அந்த நோக்கத்திற்குப் பயன்படுகின்றன. ஒரு உயிரினம் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளவும் இனப்பெருக்கம் செய்யவும் உருவாக்கப்பட்டவுடன், அதன் அனைத்துச் செயல்களும் இறுதியில் அதன் மரபணுக்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் இனப்பெருக்கம் செய்வதற்கும் உதவுகின்றன. இருப்பினும், ஒரு உயிரினம் உண்மையிலேயே தனது உயிர்வாழ்விற்காகவும், அதன் மரபணுக்களைப் பெருக்குவதற்காகவும்—அதாவது, இனப்பெருக்கத்திற்காகவும்—மட்டுமே வாழ்கிறதா என்று ஒருவர் கேள்வி எழுப்பலாம். உதாரணமாக, உணவுக்கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் ஒருவரை, அவரது மரபணுக்கள் கட்டளையிடுவதற்கு மாறாக, அவர் தனது சொந்த உயிர்வாழ்வை நிராகரிக்கிறார் என்று நாம் கருத முடியாதா? இருப்பினும், இதுபோன்ற சிக்கல்களுக்கு, அந்த நடத்தையின் நோக்கத்தையே கருத்தில் கொள்ளும் ஒரு பரந்த கண்ணோட்டம் தேவைப்படுகிறது. உடல் எடையைக் குறைப்பதன் நோக்கம், ஆரோக்கியமான உடலைப் பெறுவதுதான் என்பது தெளிவாகிறது. மாற்றாக, ஒருவர் ஆரோக்கியமாக இல்லாவிட்டாலும், எதிர் பாலினத்தவரைக் கவர்வதற்காக அது இருக்கலாம். எனவே, உணவுக்கட்டுப்பாட்டின் நோக்கத்தைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இத்தகைய நடத்தையை, பரந்த நோக்கில், இனப்பெருக்கத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு செயலாகக் கருதலாம். மேற்கூறியவற்றை பின்வருமாறு சுருக்கமாகக் கூறலாம்: உயிரினங்கள், “தப்பிப்பிழைக்கும் இயந்திரங்கள்” போல, தற்காப்பு மற்றும் இனப்பெருக்கம் ஆகிய இலக்குகளை மிகவும் திறம்பட அடைவதற்காக மரபணுக்களால் உருவாக்கப்பட்டன; மேலும் அத்தகைய உயிரினங்கள், தத்தமது மரபணுக்களின் இலக்குகளை நிறைவேற்றுவதற்காக, எல்லா நேரங்களிலும் இயல்பாகவே சுயநலமாகச் செயல்படுகின்றன. இதுவே டாக்கின்ஸின் கோட்பாட்டின் மிக முக்கிய சாராம்சம் ஆகும். இருப்பினும், டாக்கின்ஸ் தனது கோட்பாடு தொடர்பாக மற்றொரு கேள்வியை எழுப்புகிறார்: மரபணுக்களின் பாதுகாப்பும் நகலாக்கமும் அவை அடங்கியுள்ள ஒற்றை உயிரினத்திற்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டிருந்தால், தன்னலமற்ற நடத்தையையும், நெருங்கிய உறவினர்களிடையே அல்லது குடும்பங்களுக்குள் பொதுவாகக் காணப்படும் தியாகம் மற்றும் அன்புச் செயல்களையும் நாம் எவ்வாறு விளக்க முடியும்? இருப்பினும், நடத்தையைத் தீர்மானிப்பதில் மரபணுக்களே இறுதியான காரணிகள் என்ற கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலமும் இதனைப் போதுமான அளவு விளக்க முடியும் என்று அவர் வாதிடுகிறார். ஒருவரின் சொந்தக் குழந்தைகள் அல்லது நெருங்கிய உறவினர்கள் பல பொதுவான மரபணுக்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதால், அவர்களைப் பாதுகாத்துக் காப்பது என்பது, ஒருவரின் சொந்த மரபணுக்களைப் பாதுகாத்து நகலெடுப்பதற்கு ஒப்பான ஒரு செயலாகும். குறிப்பாக, ஆபத்தில் இருக்கும் ஒரு உறவினரைக் காப்பாற்றுவதற்காக தன்னலமற்ற செயலில் ஈடுபடும் முடிவானது, அந்த உறவினருடன் எத்தனை மரபணுக்கள் பகிரப்படுகின்றன என்பதைக் குறிக்கும் உறவுமுறை உட்பட பல்வேறு காரணிகளை மதிப்பிடுவதன் மூலம் தீர்மானிக்கப்படலாம். மேலும், ஒரு பெற்றோர் தங்கள் குழந்தை மீது காட்டும் பக்தியும் அன்பும், அக்குழந்தை பெற்றோரின் மரபணுக்களில் பாதியைப் பெற்றிருப்பதால், பெற்றோரை விட அதிக சந்ததிகளை உருவாக்கும் வாய்ப்பும், நீண்ட ஆயுட்காலமும் அதற்கு உண்டு என்ற உண்மையிலிருந்து உருவாவதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இருப்பினும், நெருங்கிய குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே கூட, மரபணு ரீதியாகத் தொடர்பில்லாத ஒரு திருமணமான தம்பதியினரின் உறவுமுறைகளை, மரபணுக்களைப் பகிர்வதன் மூலம் மட்டுமே விளக்குவது கடினம்; மாறாக, துல்லியமாக இந்தக் காரணத்தினால்தான், மரபணு இயல்பின் கண்ணோட்டத்தில், தம்பதியினர் ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை சுயநலமாகச் சுரண்ட முற்படலாம். மரபணுக்கள் தங்களை முடிந்தவரை பெருக்கிக்கொள்ள முற்படுவதால், சில விலங்குகளில் காணப்படும் ஒரு நடத்தை — அதாவது, ஆண் விலங்குகள் தங்கள் சந்ததிகளை ஈன்ற பெண் விலங்கைக் கைவிட்டுவிட்டு, வேறொரு பெண் விலங்கைத் தேடிச் செல்வது — அந்த மரபணுக்கள் தங்களின் சந்ததிகளைப் பெருக்கிக்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் ஒத்துப்போவதாகக் கருதலாம். இந்த சுயநல மரபணு இலக்குகளுக்கு மேலதிகமாக, சுற்றுச்சூழல் காரணிகளும் பங்கு வகிக்கின்றன; அத்துடன், தங்களின் மரபணுக்களைக் கொண்ட சந்ததிகள் முடிந்தவரை அதிக எண்ணிக்கையில் உயிர்வாழ்வதை உறுதி செய்வதற்காக, சந்ததிகளை வளர்ப்பதற்கு ஆண்களைப் பொறுப்பாக்குவது போன்ற பெண்களால் கையாளப்படும் உத்திகளும் இதில் அடங்கும். இந்தக் காரணிகள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து ஒவ்வொரு சிற்றினத்தின் இனப்பெருக்க மற்றும் பெற்றோர் வளர்ப்பு நடத்தைகளைத் தீர்மானிக்கின்றன.
இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படும் உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள் போன்ற தன்னலமற்ற செயல்கள், மரணத்திற்கு வழிவகுத்தாலும், ஒருவரின் சொந்த சந்ததியின் இனப்பெருக்கத்திற்கு எந்த வகையிலும் உதவாத நிலையில், அவற்றை நாம் எவ்வாறு விளக்க முடியும்? இது மனிதர்களை மற்ற விலங்குகளிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் ஒரு தனித்துவமான பண்பாகக் காணப்படலாம். மனிதர்களை மற்ற விலங்குகளிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் தனித்துவமான பண்புகள் குறித்து, டாக்கின்ஸ் "பண்பாடு" என்பதை முன்மொழிந்தார்—இது மனிதர்கள் பகிர்ந்து, மீண்டும் உருவாக்கி, அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒன்றாகும். அவர் "மீம்கள்" (memes) பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார்; இவை பண்பாடு கடத்தப்படும் அலகுகள் அல்லது பின்பற்றுதலின் அலகுகளைக் குறிக்கின்றன. மரபணுக்களைப் போலவே, மீம்களும் சுய-நகலெடுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டவை மற்றும் கடத்தலின் போது உருவாகும் ஒரு கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளன. இந்த மீம்கள், எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும் திறனின் மூலம் உருவாகும் கருத்துருக்களாகும்—இது மனித இனத்திற்கே உரித்தான ஒரு திறன். இந்தத் திறனுக்கு நன்றி, மனிதர்கள் மரபணுக்களின் சுய-நகலெடுப்பை மட்டுமே நாடும் விலங்குகளின் நிலையைத் தாண்டி, சமூகத்தில் தங்கள் செயல்களின் எதிர்கால விளைவுகளைக் கருத்தில் கொள்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, மனிதர்கள் சமூகத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக, தங்களுக்கு இரத்த சம்பந்தம் இல்லாதவர்களிடம்கூட பரஸ்பர தியாக மனப்பான்மையுடன் நடந்துகொள்கிறார்கள். இதன் மூலம், மீம்களை உருவாக்குவதற்கும் கலாச்சாரத்தைப் பரப்புவதற்கும் அடித்தளத்தை அமைக்கிறார்கள். முன்னரே விவாதிக்கப்பட்ட டாக்கின்ஸின் வாதத்தைப் பயன்படுத்தினால், உண்ணாவிரதத்தில் ஈடுபடும் ஒருவர், தான் சார்ந்த சமூகத்தின் எதிர்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, முழு சமூகத்தின் உயிர்வாழ்விற்கும் செழிப்புக்கும் செயல்படுவதாகக் கருதலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிற்சங்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த உண்ணாவிரதம் இருக்கும் ஒருவர், அந்தச் சங்கத்தின் மற்றும் அதன் தொழிலாளர்களின் எதிர்காலத்திற்காகச் செயல்படுகிறார்; சியோன்சியோங்சான் மலையில் KTX ரயில் பாதை கட்டுமானத் திட்டத்தை எதிர்த்த வணக்கத்திற்குரிய ஜி-யுல் விஷயத்தில், கேள்விக்குரிய சமூகம் என்பது உள்ளூர் சுற்றுச்சூழல் அழிவின் காரணமாகத் தீங்குக்கு உள்ளாகக்கூடியவர்களையும், இன்னும் பரந்த அளவில் பார்த்தால், ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தையும் உள்ளடக்கியது. தனது புத்தகத்தில், அனைத்து உயிர்களும் தோன்றி பரிணமிக்கும் கொள்கைகளைப் பற்றி டாக்கின்ஸ் எழுதியுள்ளார். இந்தக் கொள்கை மிகவும் எளிமையானது: அனைத்து உயிரினங்களும் சுய-நகலெடுத்தல் மற்றும் மரபணுக்களைப் பாதுகாத்தல் ஆகிய இலக்குகளை அடைவதற்காகவே உருவாக்கப்படுகின்றன, அவற்றின் செயல்பாடுகளும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இந்தக் கொள்கை இன்று அனைத்து உயிரினங்களையும் மனிதர்களையும் வடிவமைத்துள்ளது, மேலும் அது தொடர்ந்து பரவலான செல்வாக்கைச் செலுத்தி, இன்றும் அவற்றின் நடத்தையைத் தீர்மானிக்கிறது.