மனித மாண்பைப் பாதுகாப்பதற்காக, கருணைக்கொலை அனுமதிக்கப்பட வேண்டுமா?

இந்த வலைப்பதிவில், கருணைக்கொலையை ஆதரிப்பதற்கான காரணங்களையும், அதற்கான அடிப்படைகளையும் பல்வேறு கண்ணோட்டங்களில் இருந்து ஆராய்வோம்.

2009 ஆம் ஆண்டு மே 21 அன்று, கொரியக் குடியரசின் உச்ச நீதிமன்றம், "பாட்டி கிம் வழக்கு" என்று அழைக்கப்படும் வழக்கில், செயற்கை சுவாசக் கருவியை அகற்றுவதற்கு அனுமதி அளித்து இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியது. இந்தத் தீர்ப்பு, உதவியுடன் இறத்தலின் சட்டபூர்வமான தன்மை குறித்த பொது விவாதத்தை மீண்டும் தூண்டியது. உதவியுடன் இறத்தல் என்பது, குணமடைவதற்கான எந்த வாய்ப்பும் இல்லாத நோயாளிகளுக்கு அளிக்கப்படும் பயனற்ற உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்தி, அவர்களின் மனித மாண்பைப் பேணிக்காத்து இயற்கையாக இறக்க அனுமதிக்கும் ஒரு நடைமுறையைக் குறிக்கிறது.
2008 ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி 18 அன்று, பாட்டி கிம் அவர்களுக்கு நுரையீரல் புற்றுநோய் உள்ளதா என்பதை உறுதி செய்வதற்காக, திசுப் பரிசோதனைக்காக செவரன்ஸ் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அந்தச் செயல்முறையின் போது, ​​அதிகப்படியான இரத்தப்போக்கினால் அவருக்கு மூளை பாதிப்பு ஏற்பட்டு, அவர் சுயநினைவற்ற நிலைக்குச் சென்றார். அவர் கண்ணியத்துடன் தன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதற்காக, பயனற்ற உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்துமாறு அவரது குடும்பத்தினர் மருத்துவமனையிடம் கோரிக்கை விடுத்தனர், ஆனால் மருத்துவமனை மறுத்துவிட்டது. இது ஒரு வழக்குக்கு வழிவகுத்தது. குணமடைய வாய்ப்பில்லாத, நோயின் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்த ஒரு நோயாளி, மனித கண்ணியம், மதிப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் உரிமை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தனது சுயநிர்ணய உரிமையைப் பயன்படுத்துவதாக அங்கீகரிக்கப்படும் நேர்வுகளில், சிறப்புச் சூழ்நிலைகள் இல்லாத பட்சத்தில், உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்த அனுமதிக்கப்படலாம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மேலும், ஒரு நோயாளி, குணமடைவதற்கான வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு இறுதி நிலையை அடைந்துவிடுவார் என்ற எதிர்பார்ப்பில், உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை மறுக்க அல்லது நிறுத்த தனது எண்ணத்தை முன்னரே தெரிவித்திருந்தால், சிகிச்சையை நிறுத்தும் நேரத்தில் அவர்களால் தங்கள் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்த முடியாவிட்டாலும் கூட, சிறப்புச் சூழ்நிலைகள் இல்லாத பட்சத்தில், முன்கூட்டிய மருத்துவ வழிகாட்டுதல்கள் மூலமான அவர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை அங்கீகரிக்கப்படலாம் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பின்படி, திருமதி கிம்மின் செயற்கை சுவாசக் கருவி ஜூன் 23, 2009 அன்று அகற்றப்பட்டது, அதனைத் தொடர்ந்து அவர் ஜனவரி 10, 2010 அன்று காலமானார்.
இந்த உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு, கண்ணியமான மரணம் குறித்த விவாதத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க திருப்புமுனையாக அமைந்தது. ஏனெனில், வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான ஒரு இக்கட்டான நிலையில், கண்ணியமான மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான நோயாளிகளுக்கும் அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் உள்ள உரிமையை இது அங்கீகரித்தது. இதற்கு முந்தைய ஒரு முக்கிய வழக்கான போரமே மருத்துவமனை வழக்கில், நிதிப் பற்றாக்குறையைக் காரணம் காட்டி குடும்பத்தினர் நோயாளியை மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற்றியதால், அவர் உயிரிழந்தார். அப்போது, ​​நீதிமன்றம் அந்தக் குடும்பத்தினரைக் கொலைக் குற்றவாளிகளாகவும், மருத்துவ ஊழியர்களைக் கொலைக்கு உடந்தையாக இருந்த குற்றவாளிகளாகவும் தீர்ப்பளித்தது. நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகள் இந்த வழியில் எவ்வாறு பரிணமித்துள்ளன என்பதைப் பார்க்கும்போது, ​​தென் கொரிய சமூகத்திலும் உதவியுடன் கூடிய மரணம் குறித்த கண்ணோட்டங்கள் படிப்படியாக மாறிவிட்டன என்பது தெளிவாகிறது.
இந்த மாற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், கருணைக்கொலை குறித்த கருத்துக்கள் கடுமையாகப் பிளவுபட்டுள்ளன. கடந்த காலத்தில் நடத்தப்பட்ட பல்வேறு சர்வதேச ஆய்வுகளும், நாடுகளுக்கு இடையேயான கண்ணோட்டங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன, மேலும் தென் கொரியாவில் கருணைக்கொலையைச் சுற்றியுள்ள சமூக விவாதம் தொடர்கிறது. அப்படியென்றால், ஏன் இத்தனை பேர் கருணைக்கொலையை எதிர்க்கிறார்கள்?
முதலில், மத மற்றும் நெறிமுறை சார்ந்த கவலைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான மதங்கள் மனித உயிரை முதன்மையானதாகக் கருதுகின்றன, மேலும் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஒரு மனிதன் மற்றொருவரின் உயிரை செயற்கையாக முடிவுக்குக் கொண்டுவரக்கூடாது என்று வலியுறுத்துகின்றன. உதாரணமாக, தென் கொரியாவில் உள்ள கிறிஸ்தவ சமூகம், எல்லா உயிர்களும் கடவுளுக்கே சொந்தம் என்பதால், வேண்டுமென்றே ஒரு உயிரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது கடவுளின் இறையாண்மைக்கு ஒரு சவாலாக அமைகிறது என்று வாதிடுகிறது. இந்தக் காரணத்திற்காக, கிறிஸ்தவ சமூகம் உதவியுடன் இறப்பதை தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகிறது. நெறிமுறைக் கண்ணோட்டத்தில், மனித மாண்பு என்பது யாரும் மீற முடியாத ஒரு மதிப்பு என்று வாதிடப்படுகிறது. நோயாளிகள் சிகிச்சையை மறுக்கும் நிகழ்வுகள் நீண்ட காலமாக இருந்து வந்தாலும், மருத்துவ நிபுணர்களுக்கோ அல்லது மற்றவர்களுக்கோ மற்றொருவரின் உயிரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அதிகாரம் இல்லை. உதவியுடன் இறப்பது ஒரு நிறுவனமயமாக்கப்பட்டால், உயிரைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு கலாச்சாரம் பரவக்கூடும் என்ற கவலையும் உள்ளது. மனித உயிரை ஒருபோதும் பொருளாதார மதிப்பாகக் குறைக்க முடியாது; நிதிச் சுமைகள் காரணமாக ஒரு நோயாளியின் குடும்பத்தினரோ அல்லது மருத்துவ ஊழியர்களோ உயிரை விட செலவுகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்தால், வாழ்வின் மாண்பு பாதிக்கப்படலாம் என்று வாதிடப்படுகிறது. மேலும், மனித மாண்பின் அடிப்படையில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதிகளின் உயிர்களைக் கூட அரசு பாதுகாப்பதால், அப்பாவி மக்களின் உயிர்கள் கைவிடப்படுவதை அனுமதிப்பது ஒரு தர்க்க முரண்பாடு என்று வாதிடப்படுகிறது.
இந்த பல்வேறு காரணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, கருணைக்கொலையை எதிர்ப்பவர்களின் வாதங்களில் போதுமான நியாயமான கருத்துக்கள் இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன். மனித மாண்பு முதன்மையானது, அது எந்த விலை கொடுத்தாவது பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். எனவே, குணமடைவதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவாக இருந்தாலும், நோயாளிகளுக்கு இறுதிவரை சிகிச்சை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற வாதத்தில் நியாயம் உள்ளது. இருப்பினும், கருணைக்கொலை குறித்து நான் வேறுபட்ட ஒரு கருத்தைக் கொண்டுள்ளேன். கருணைக்கொலையை எதிர்ப்பவர்கள் மனித மாண்பையே மிகவும் போற்றுகிறார்கள் என்றால், மனித மாண்பை நிலைநிறுத்துவதற்காக, ஒருவர் தனது வாழ்க்கையை எவ்வாறு முடித்துக்கொள்வது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன். இந்தக் கருத்து, மகிழ்ச்சியைத் தேடும் மனித உரிமையுடனும் தொடர்புடையது. ஒரு நோயாளி, செயற்கை சுவாசக் கருவி மற்றும் பல்வேறு செயற்கை சாதனங்களுடன் இணைக்கப்பட்டு, கடுமையான துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு, வெறுமனே உயிரைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதை நாம் உண்மையிலேயே ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை என்று அழைக்க முடியுமா? குணமடைவதற்கான எந்த வாய்ப்பும் இல்லாத ஒரு நோயாளி, முடிவே இல்லாமல் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் ஒரு வாழ்க்கை, அவசியமாக ஒரு மாண்பான வாழ்க்கை என்று நம்மால் உறுதியாகக் கூற முடியாது. அத்தகைய நோயாளிகளுக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் உரிமை உண்டு என்றும், துன்பத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு தங்கள் வாழ்வை எவ்வாறு முடித்துக்கொள்வது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அவர்களின் உரிமையும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நான் நம்புகிறேன்.
கண்ணியமான மரணத்திற்கு எதிரான மத சமூகத்தின் வாதங்கள் குறித்தும் சந்தேகங்கள் உள்ளன. மனித உயிரைப் பறிக்கும் அதிகாரம் கடவுளுக்கு மட்டுமே உண்டு என்றும், அவருக்குப் பதிலாக மனிதர்கள் செயல்படக்கூடாது என்றும் வாதிடப்பட்டால், குணமடைவதற்கு கிட்டத்தட்ட வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு நோயாளியின் வாழ்நாளை நீண்ட காலத்திற்கு நீட்டிக்க நவீன மருத்துவத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது, கடவுளின் ஆளுகைக்குள் அத்துமீறுவதாகவும் கருதப்படலாம். மேலும், செயற்கையாக உயிரை முடிவுக்குக் கொண்டுவரக்கூடாது என்று ஒருவர் வாதிட்டால், பல்வேறு மருத்துவக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி ஒரு இயற்கையான மரணத்தைத் தொடர்ந்து தள்ளிப்போடும் செயல், உண்மையில், இன்னும் அதிக செயற்கையானதாக இருக்கலாம். எனவே, உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்தும் ஒரு எளிய செயலை, செயற்கையாக ஒரு உயிரைப் பறிக்கும் செயலுடன் சமன்படுத்த முடியும் என்று நான் நம்பவில்லை.
இன்று, கண்ணியமான மரணம் மற்றும் கருணைக்கொலை தொடர்பான அமைப்புகள் நாட்டிற்கு நாடு பெரிதும் வேறுபடுகின்றன. சில நாடுகள் தீவிர கருணைக்கொலையை அனுமதிக்கின்றன, மற்றவை மருத்துவரின் உதவியுடன் செய்யப்படும் தற்கொலை அல்லது உயிர் காக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்துவதை மட்டுமே அனுமதிக்கின்றன; இவற்றின் சட்ட வரம்புகள் நாடுகளுக்கு இடையே வேறுபடுகின்றன. இதன் விளைவாக, குறிப்பிட்ட நாடுகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கொண்டு இந்த அமைப்புகளின் தற்போதைய நிலையை விவரிப்பது கடினம். இருப்பினும், நோயாளிகளின் சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை மதிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட விவாதங்கள் உலகளவில் சீராக விரிவடைந்து வருகின்றன. கடுமையான சட்ட மற்றும் மருத்துவத் தரங்களின் கீழ் கண்ணியமான மரணம் அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன்—மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் நோயாளிகளின் விருப்பங்களை மதிப்பதற்கும், அவர்களின் மனித மாண்பு, மதிப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்கும் மட்டுமல்லாமல், துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் அவர்களின் குடும்பங்களின் துன்பத்தையும் சுமையையும் தணிப்பதற்காகவும் இது அவசியம்.