W tym wpisie na blogu autorzy analizują, dlaczego osoby chore psychicznie popełniają przestępstwa w warunkach osłabionych więzi społecznych, a także metody zapobiegania takim zdarzeniom.
W przeszłości Korea była uważana za kraj bezpieczny i dobrze strzeżony, ponieważ, w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, posiadanie broni było tam zakazane, dzięki czemu ludzie nie ginęli od ran postrzałowych, a w przeciwieństwie do Japonii, nie dochodziło do brutalnych i dziwacznych zabójstw. Jednak przestępstwa popełniane w Korei stają się ostatnio coraz bardziej brutalne i okrutne. Za każdym razem, gdy ludzie spotykają się z takimi przestępstwami, nie mogą powstrzymać się od uczucia przerażenia, strachu lub litości. Przestępstwa motywowane pieniędzmi, przyjemnością lub zaspokojeniem pragnień stają się coraz częstsze.
Wśród przestępstw popełnianych obecnie w Korei, część z nich popełniają osoby z zaburzeniami psychicznymi. Problem polega na tym, że dwóch na trzech z tych przestępców powraca do przestępstwa, a liczba przestępstw z użyciem przemocy rośnie. W ubiegłym roku liczba przestępstw z użyciem przemocy, takich jak morderstwa, rabunki, gwałty i podpalenia, popełnionych przez osoby z zaburzeniami psychicznymi, osiągnęła 501 przypadków. Co istotne, odsetek morderców z zaburzeniami psychicznymi stale rośnie, osiągając w ubiegłym roku poziom 4.6%.
Jeden z ekspertów stwierdził: „Chociaż przestępstwa popełniane przez osoby chore psychicznie są często klasyfikowane jako przestępstwa bez motywacji, ponieważ często nie ma korelacji między podejrzanym a ofiarą, w rzeczywistości często są one popełniane z powodu przyczyn o charakterze strukturalnym, takich jak osłabione więzi społeczne, frustracja ekonomiczna i niezadowolenie społeczne”. Wyjaśnił: „W miarę nasilania się konkurencji osoby pozostawione w tyle stają się sfrustrowane i wycofane, co zwiększa prawdopodobieństwo, że wyrażą swoje niezadowolenie i agresję poprzez przestępstwa z użyciem przemocy”.
Nasze społeczeństwo ma tendencję do unikania tych, którzy różnią się od nas. Nawet niewielkie różnice w stosunku do norm społecznych lub osobistych preferencji sprawiają, że ludzie stawiają granice i dystansują się, zamiast ich zrozumieć lub zaakceptować. Dotyczy to szczególnie osób z zaburzeniami psychicznymi. Kiedy taka osoba wsiada do metra, wszyscy wpatrują się w nią, zanim odwrócą wzrok, a jeśli podejdzie bliżej, ludzie się cofają. Wynika to nie tylko z odejścia od koncepcji „normalności”, ale z dyskomfortu i strachu, które wynikają z tego, że różnią się od indywidualnego postrzegania „normalności”. Sytuacja ta staje się jeszcze bardziej widoczna, gdy osoby z zaburzeniami psychicznymi wchodzą w społeczeństwo, w wyniku czego osoby z zaburzeniami psychicznymi cierpią z powodu poważnych ran i bólu. Jak stwierdził badacz Kim Ji-hwan, chociaż przestępstwa te mogą na pierwszy rzut oka wydawać się „przypadkowymi” aktami bez motywu, w rzeczywistości są one napędzane różnymi problemami wynikającymi ze środowiska, w którym znajdują się te osoby.
Popularny ostatnio dramat „Dobry Doktor” obrazowo przedstawia ten problem. Główny bohater to postać autystyczna z zespołem sawanta. Jako lekarz o wyjątkowej pamięci i percepcji przestrzennej, jego zdolności diagnostyczne są wyjątkowe. Jednak ze względu na swoją chorobę, napotyka sytuacje, nad którymi trudno mu zapanować, co prowadzi do wielu nieporozumień i bólu. Główny bohater stwierdza: „To normalne i naturalne, że wszyscy mnie nienawidzą. Ale nie potrafię kłamać. A jednak nikt mi nie wierzy”. Chociaż marzy o zostaniu lekarzem, otoczenie go odrzuca, uważając, że nie może powierzyć pacjentów osobie z chorobą psychiczną. Dyskryminacja i trudności, z jakimi borykają się osoby z chorobami psychicznymi, są zatem dotkliwe.
Nawet osoby bez chorób psychicznych często obawiają się relacji interpersonalnych w społeczeństwie. Często żyją, uważnie obserwując swoje słowa i czyny, tłumiąc się w zależności od sytuacji. Osoby z chorobami psychicznymi nie tylko mają trudności z utrzymaniem takiego zachowania, ale często nawet nie mają na to szansy. Z powodu negatywnego wizerunku słowa „choroba psychiczna” ludzie nie podchodzą do nich ani nie wyciągają do nich ręki. W takiej sytuacji osoby z chorobami psychicznymi mogą odczuwać potrzebę wyrażenia swojej frustracji poprzez przestępstwo.
Aby rozwiązać ten problem, musimy najpierw zapobiec popełnianiu przestępstw przez osoby z zaburzeniami psychicznymi. Potrzebują one wsparcia społecznego i uwagi. Rząd musi wspierać ich działalność gospodarczą i organizować ośrodki lub przestrzenie, w których będą mogli spotykać się z innymi. Społeczność medyczna i wolontariusze muszą stworzyć środowisko, w którym ich zdrowie psychiczne będzie systematycznie leczone. Potrzebne są również systemy społeczne i wydarzenia, które zwiększą ich motywację. Jeśli choć jedna osoba wysłucha ich historii i pomoże im, zapobiegając osłabieniu więzi społecznych i marginalizacji, można zapobiec rozwojowi kolejnych chorób w ich sercach.
