W tym wpisie na blogu autorka analizuje asymetrię między szczęściem a bólem związanym z porodem z perspektywy filozoficznej, dogłębnie analizując różnice etyczne między tym, co istnieje, a tym, co nie istnieje.
Małżeństwo często naturalnie prowadzi do posiadania dzieci, jednak dzieci mogą cierpieć z powodu narodzin. Mogą zapadać na niechciane choroby lub znosić trudy życia w surowym świecie. Zatem poród nakłada ciężar na istotę ludzką bez jej zgody. Stworzenie drugiego człowieka i narażenie go tym samym na ryzyko wiąże się z moralnym obowiązkiem posiadania odpowiedniego uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii etyki porodów, niektórzy twierdzą, że posiadanie dzieci jest konieczne ze względu na radość z ich wychowywania i oczekiwanie, że będą żyły szczęśliwie. Z drugiej strony, inni twierdzą, że należy unikać posiadania dzieci, ponieważ ich wychowywanie jest bolesne i wydaje się mało prawdopodobne, aby dziecko żyło szczęśliwie na tym świecie. Ponieważ jednak zależy to od indywidualnej, subiektywnej oceny, nie można twierdzić, że posiadanie dzieci lub ich brak jest lepsze na tej podstawie. Filozof David Benatar przedstawia argument, który zamiast opierać się na tym doświadczeniu, wykorzystuje logiczną analizę pokazującą, że przyjemność i ból nie są symetryczne, aby argumentować, że nienarodzenie się jest lepsze.
Argument Benatara opiera się na następującej idei: Chociaż dobre rzeczy w życiu człowieka wzbogacają to życie w porównaniu z życiem bez nich, gdyby człowiek nigdy nie istniał, nie straciłby niczego z samego faktu istnienia. Dzieje się tak, ponieważ w ogóle nie ma nikogo, kto mógłby cokolwiek stracić. Jednakże, powołując się na istnienie, osoba ta doznaje poważnej krzywdy, która nie wystąpiłaby, gdyby nie istniała. Ci, którzy chcą się sprzeciwić temu argumentowi, mogliby wskazać, że korzyści, którymi cieszą się bogaci i uprzywilejowani, przeważają nad krzywdami, których mogliby doznać. Kontrargument Benatara opiera się jednak na twierdzeniu, że istnieje asymetria między brakiem dobra a brakiem zła. Brak czegoś złego, takiego jak ból, jest uważany za dobry, nawet jeśli nie ma nikogo, kto mógłby go faktycznie doświadczyć. I odwrotnie, brak czegoś dobrego, takiego jak przyjemność, jest oceniany jako zły tylko wtedy, gdy istnieje ktoś, kto może to dobro utracić. Ta logika głosi, że skoro ból nie istnieje, gdy człowiek nie istnieje, to stanowi dobro, a nawet jeśli nie istnieje przyjemność, nie ma powodu, by potępiać jej brak. I odwrotnie, gdy istnieje, obecność bólu jest oceniana jako zła, a obecność przyjemności jako dobra. W oparciu o tę koncepcję Benata podkreśla, że brak bólu jest oczywistą korzyścią, gdy nie występuje, podczas gdy brak przyjemności nigdy nie jest stratą. Ostatecznie dochodzi do wniosku, że nieistnienie jest lepsze niż istnienie.
Aby obalić argument Benaty, należy skrytykować jego główną przesłankę, że istnieje asymetria między brakiem dobra a brakiem zła. W ramach pierwszej krytyki wyobraźmy sobie kraj liczący dziesięć milionów mieszkańców. Pięć milionów znosi nieustanne cierpienie, podczas gdy kolejne pięć milionów cieszy się szczęściem. Anioł, będąc tego świadkiem, apeluje do Boga, twierdząc, że cierpienie pięciu milionów jest nadmiernie dotkliwe i wymagające działania. Bóg zgadza się, cofając czas, aby stworzyć świat na nowo, tak aby pięć milionów nieszczęśliwych nigdy nie cierpiało. Jednak, zgodnie z logiką Benatara, Bóg mógł cofnąć czas, aby całkowicie zapobiec istnieniu tego dziesięciomilionowego kraju. Gdyby jednak Bóg przyjął prośbę anioła w ten sposób, nie tylko anioł, ale większość ludzi byłaby przerażona. Ten eksperyment myślowy dowodzi, wbrew twierdzeniom Benaty, że brak dobra nie jest jedynie neutralny, ale może być aktywnie szkodliwy – to znaczy, że eliminacja życia jest zbyt wysoką ceną za usunięcie cierpienia.
Pierwsza krytyka przyjęła założenie Benaty, że brak rzeczy złych lub brak rzeczy dobrych może mieć wartość dodatnią lub ujemną, nawet w przypadku braku podmiotu doświadczającego tej nieobecności. Druga krytyka kwestionuje jednak samo to założenie. Terminy wartościowania mają znaczenie tylko wtedy, gdy odnoszą się, nawet pośrednio, do ludzi. Dlatego twierdzenie, że brak rzeczy dobrych lub złych ma znaczenie niezależne od jakiegokolwiek podmiotu doświadczającego tej nieobecności, jest bezsensowne i niepożądane. W teorii Benatara wyrażenie „brak zła” nigdy nie może mieć podmiotu. W kontekście nieistnienia nie może istnieć jednostka, która unikałaby zła.
Jeśli twierdzenie Benatara jest słuszne, to narodziny nigdy nie mogą być dobre, a moralna refleksja nad narodzinami musi prowadzić do ich porzucenia. I nie musielibyśmy być wdzięczni rodzicom, którzy nas sprowadzili na ten świat. Dlatego uzasadnienie jego twierdzenia musi zostać poddane krytycznej dyskusji, a filozoficzna refleksja nad istnieniem i narodzinami musi trwać do dziś.
