In dit blogbericht focus ik op de ervaringen en veranderingen die ik heb opgedaan door nieuwe mensen te ontmoeten tijdens mijn soloreizen, en op de impact die reizen op mijn leven heeft gehad.
Iedereen die zijn militaire dienst heeft voltooid, zal zich waarschijnlijk herkennen in het feit dat je tijdens je diensttijd veel nadenkt over wat je met verlof wilt doen of hoe je je leven na je ontslag wilt inrichten. Ook ik, die afgelopen januari ben afgezwaaid, heb veel over deze dingen nagedacht. Omdat ik als militair politieagent diende, had ik genoeg tijd om te reflecteren, vooral omdat ik de jongste in mijn eenheid was. Ik dacht vaak na over wat ik met verlof wilde doen en schreef mijn gedachten één voor één op. Een van die ideeën was "een soloreis proberen". Naarmate ik meer reisboeken las, begon ik er op een nieuwe manier over na te denken, en vooral kwam ik vaak het idee tegen dat alleen reizen je in staat stelt diverse ervaringen op te doen en diepgaande inzichten te verkrijgen. Ik had altijd al een positieve kijk op reizen, omdat ik herinneringen had opgebouwd en veel inzichten had opgedaan tijdens reizen met familie en vrienden. Omdat ik echter nog nooit alleen had gereisd, kon ik de emoties die in die boeken werden beschreven niet zo goed begrijpen. Dus besloot ik het zelf te ervaren, en ik heb inmiddels drie soloreizen gemaakt.
Mijn eerste soloreis begon 100 dagen voor mijn ontslag uit militaire dienst, toen ik zonder enig plan rechtstreeks naar het busstation ging. Nadat ik snel reisverslagen van anderen op een reisforum had gelezen, boekte ik meteen een busticket naar Gyeongju. Omdat ik me herinnerde dat een jonge soldaat me had verteld dat de feestjes in de guesthouses erg leuk waren, richtte ik mijn zoektocht naar accommodatie op guesthouses. Na lang wikken en wegen vond ik een plek die perfect was voor een soloreiziger zoals ik en boekte ik die meteen.
Zodra ik in Gyeongju aankwam, pakte ik mijn spullen uit in mijn guesthouse, huurde een fiets en fietste rond om verschillende plekken te verkennen. Na een uurtje of twee rondgelopen te hebben, kreeg ik honger en ging ik naar een populair restaurant dat ik in de bus had opgezocht. Ik weet nog dat ik me ontzettend schaamde toen ik in mijn eentje het restaurant binnenliep om te bestellen. Ik had zelfs het gevoel dat alle stelletjes, gezinnen en buitenlandse toeristen om me heen naar me staarden. Maar zodra het eten arriveerde, was mijn schaamte helemaal verdwenen en at ik in een mum van tijd een hele kom rijst op.
Na het avondeten haastte ik me naar het feest in het gastenverblijf. Daar zat iemand naast me die toevallig een officier was van dezelfde eenheid als ik. In eerste instantie was het zo ongemakkelijk dat ik me zelfs afvroeg of ik hem wel moest groeten, aangezien we allebei militair waren. Maar dankzij het feit dat we allebei soldaten waren, begonnen we al snel over onze eenheid te praten en waren we binnen de kortste keren vrienden.
Nadat het feest in het pension was afgelopen, stonden we opnieuw versteld. We hadden niet alleen dezelfde kamer gekregen, maar zelfs de bovenste en onderste bedden van hetzelfde stapelbed. We konden nauwelijks geloven dat zoiets toevallig kon gebeuren en bewonderden het samen. De volgende ochtend brachten we door met het verkennen van de Bulguksa-tempel en een autoritje. Hoewel het maar kort was, was het genoeg om me de unieke charme van alleen reizen te laten ervaren.
Mijn reis naar Gyeongju liet me kennismaken met de geneugten van solo reizen, en zodra ik uit het ziekenhuis was ontslagen, vertrok ik voor mijn tweede soloreis naar Jeju. Eigenlijk had ik niet verwacht alleen te gaan – ik was van plan Jeju te bezoeken met vrienden van de middelbare school die rond dezelfde tijd ook uit het ziekenhuis waren ontslagen, en ik had mijn vlucht zelfs al een maand van tevoren geboekt. De vakantieplannen van een van mijn vrienden kwamen echter plotseling niet overeen met die van ons, dus we hadden geen andere keus dan de vlucht te annuleren. Omdat ik deze reis echt graag wilde maken, boekte ik de volgende dag meteen een nieuw vliegticket – net zoals ik voor mijn reis naar Gyeongju had gedaan – zonder ook maar een plan te maken.
Tijdens mijn reis naar Gyeongju had ik geleerd dat ik reisgenoten kon vinden op reisforums, dus plaatste ik voor de zekerheid een bericht: "Als iemand een reisschema heeft dat overeenkomt met het mijne voor Jeju-eiland, neem dan contact met me op." Een paar uur later kreeg ik antwoord van een man die zei dat zijn schema perfect overeenkwam met het mijne en vroeg of ik contact met hem wilde opnemen als ik echt geïnteresseerd was om samen te reizen. Hoewel er tegenwoordig veel risico's zijn, kreeg ik na een paar berichten op sociale media de indruk dat hij geen slecht persoon was. Ik bedacht dat ik door de vele mensen die ik tijdens mijn militaire dienst had ontmoet, een goed gevoel voor karakter had ontwikkeld, dus besloten we uiteindelijk samen te reizen.
We hadden hetzelfde pension geboekt en afgesproken elkaar in Jeju te ontmoeten. De volgende dag stapte ik vol enthousiasme aan boord van het vliegtuig naar Jeju. Misschien omdat het alweer een tijdje geleden was dat ik in een vliegtuig had gezeten, verscheen er vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Ik kwam ongeveer anderhalf uur te vroeg aan, dus ik was het centrum van Jeju aan het verkennen terwijl ik op mijn reisgenoot wachtte. Opeens kreeg ik een berichtje van mijn reisgenoot dat hij onderweg naar Jeju een kennis was tegengekomen en vroeg of die persoon zich bij ons mocht aansluiten. Aangezien het hele idee van deze reis was om met een vreemde te reizen, vond ik het eigenlijk wel een goede zaak.
Even later ontmoetten we elkaar voor het eerst en wisselden we ongemakkelijke glimlachen uit. Ik had aangenomen dat 'kennis' een vriend betekende, maar het bleek iemand te zijn die ik in een eerder pension had ontmoet. In het begin waren we alle drie een beetje verlegen, dus stelden we ons kort voor. Een van hen was Jang Jae-yoon, die ongeveer tegelijk met mij uit het Korps Mariniers was ontslagen en op reis was, en de andere was Park Min-kyung, die op reis was tijdens een studieverlof. Omdat ik nog niet veel over hen wist en vermoedde dat onze reisstijlen zouden verschillen, leek het me verstandig om in eerste instantie wat afstand te bewaren. Daarom was ik ook een beetje vaag geweest over de huurperiode toen we de auto boekten.
Maar terwijl we samen reisden, veel gesprekken voerden en talloze foto's maakten met Min-kyungs statief, groeiden we onbewust naar elkaar toe. We hadden alle drie een levendige persoonlijkheid en deelden vergelijkbare waarden over de toekomst, waardoor we in korte tijd een hechte band konden opbouwen. Op de tweede dag werden we om 4 uur 's ochtends wakker om naar Seongsan Ilchulbong te gaan, maar door de dichte bewolking konden we de zonsopgang niet helemaal zien. Een beetje teleurgesteld besloten we toch onze eigen herinneringen te creëren en zetten we het statief neer om foto's te maken in unieke poses. We waren zo in het plezier van het fotograferen verdiept dat we zelfs vergaten te ontbijten.
Die avond, in een pension met een unieke sfeer, hebben we een geweldige tijd gehad met bier drinken en liedjes zingen met nieuwe mensen tot in de vroege uurtjes. We tekenden elkaars gezichten met whiteboardstiften en het lachen hield nooit op. Een van de gasten was een chef-kok, en ik kan de smaak van de bulgogi en kimchi gebakken rijst die hij voor ons maakte nog steeds niet vergeten. De sfeer was zo ontspannen dat ik niet wist of ik te gast was of gewoon bij een vriend op bezoek; ik voelde me er net zo op mijn gemak als thuis.
Op de derde dag vervolgden we onze reis met een gevoel van spijt dat we binnenkort afscheid moesten nemen. Op de laatste dag besloten we samen te gaan vissen vanaf een boot. Dankzij een aanbeveling van het guesthouse konden we voor slechts 10,000 won gaan vissen – een perfect bedrag voor ons als studenten die niet bepaald rijk waren. Als fervent visser ging ik vol verwachting de zee op, maar ik ving geen enkele vis. Ik weet nog dat ik verbaasd was toen Min-kyung en Jae-yoon – die geen enkele viservaring hadden – meer vis vingen dan ik. Om het nog erger te maken, werd ik ook nog zeeziek, dus aan het einde voelde ik me behoorlijk beroerd en had ik het zwaar.
De andere twee, behalve ik, maakten een tussenstop op Jeju-eiland als onderdeel van hun "Nae-il-ro"-reis en zeiden dat ze over ongeveer vijf dagen terug naar Seoul zouden gaan. We beloofden elkaar weer in Seoul te zien en namen afscheid, met een gevoel van spijt. Precies vijf dagen later namen ze allebei contact met me op om te zeggen dat ze op het station van Seoul waren aangekomen. Ik vertelde hen vol zelfvertrouwen dat ik een driedaagse tour door Seoul voor ze zou plannen om ze de stad te laten zien en ervoor te zorgen dat ze het net zo naar hun zin zouden hebben als op Jeju-eiland. Hoewel we elkaar sinds onze tour door Seoul niet vaak meer hebben kunnen zien omdat onze scholen ver uit elkaar liggen, zijn we zulke goede vrienden geworden dat we altijd kunnen lachen en kletsen als we elkaar weer zien.
De eerste ervaring dat het mogelijk is om duurzame relaties op te bouwen met mensen die ik tijdens het reizen ontmoette, bracht een belangrijke verandering teweeg in mijn manier van denken. Bovendien leerde ik, door de gesprekken met verschillende mensen tijdens mijn reizen, op natuurlijke wijze verschillende denkwijzen en levenswijzen kennen die ik anders niet zou tegenkomen, en realiseerde ik me dat ik tot dan toe in een zeer beperkte wereld had geleefd. Niet alleen dat, maar ik ervoer ook zelf de waarheid van de woorden in boeken die zeggen dat reizen je perspectief op de wereld kan verbreden.
Na mijn reis naar Jeju-eiland voelde ik de drang om verder te reizen. Omdat ik Gyeongju en Jeju-eiland al had bezocht, besloot ik dat het tijd was om naar het buitenland te gaan. Ik wilde een grotere wereld zien, en aangezien ik al veel in Zuid-Korea had gereisd, koos ik Vietnam als bestemming voor mijn derde soloreis.
Om mijn reislust, al was het maar een beetje, te stillen, las ik veel boeken over het onderwerp. Boeken die gebaseerd waren op ervaringen met alleen reizen naar het buitenland benadrukten allemaal dat je in het buitenland een compleet nieuwe wereld kunt ontdekken en diverse culturen en mensen kunt ontmoeten die je in Zuid-Korea moeilijk vindt. Ik koos voor Vietnam als bestemming omdat de vliegtickets en de kosten van levensonderhoud daar relatief betaalbaar zijn, waardoor het een budgetvriendelijke optie is. Vietnam was ook een plek die mijn familie had bezocht toen ik in militaire dienst was. Een belangrijk deel van mijn verlangen om naar Vietnam te gaan kwam waarschijnlijk voort uit het spijtgevoel dat ik niet met hen mee kon gaan vanwege mijn militaire dienst.
Mijn familie vertelde me dat Vietnam een relatief ontspannen bestemming is voor soloreizen en dat elke regio zijn eigen karakter heeft, met genoeg te zien en te doen. Hoewel ik normaal gesproken het liefst spontaan en zonder verplichtingen reis, had mijn reis naar het buitenland een strak schema. Daarom heb ik, in tegenstelling tot voorheen, grondig reisinformatie uitgezocht en gedetailleerde plannen gemaakt voordat ik vertrok. Het was een nieuwe ontdekking voor mij – iemand die plannen normaal gesproken als een gedoe ervaart – dat ik me zo grondig kon voorbereiden, en ik begreep ook dat je met een goed geplande reis zoveel meer kunt beleven.
Ik had online geleerd dat veel reizigers van over de hele wereld Vietnam bezoeken, dus ik stelde mezelf als doel om tijdens deze reis met buitenlanders te dineren of samen met hen te reizen. Sterker nog, na aankomst in Vietnam dineerde ik al met de persoon naast me in de allereerste bus die ik nam – waarmee ik mijn doel veel sneller bereikte dan verwacht, wat me zelfs verbaasde.
Ik arriveerde rond 1:30 uur 's nachts op de luchthaven van Ho Chi Minh-stad in Vietnam en stapte in een bus, vol enthousiasme en met de dringende behoefte om een slaapplek te vinden. De persoon naast me leek ongeveer even oud als ik, dus ik vroeg waar hij naartoe ging. Hij sprak niet alleen vloeiend Engels, maar was ook erg vriendelijk, waardoor we onderweg naar mijn accommodatie een gezellig gesprek hadden. Dankzij zijn aanbeveling heb ik mijn oorspronkelijke boeking gewijzigd en kreeg ik ook nog diverse tips voor mijn eerste reisdag.
Als ik terugdenk aan hoe hij me hielp betaalbare accommodaties in Vietnam te vinden en me zo genereus reisadvies gaf, besef ik nog steeds hoe ontzettend behulpzaam hij was. Hij maakte zo'n positieve indruk dat ik me afvroeg of ik zelf ook zo aardig zou kunnen zijn tegen een buitenlandse reiziger in Zuid-Korea – en dankzij hem was mijn eerste indruk van de Vietnamese bevolking zeer positief.
Dat bleek echter een vergissing. Ik had online talloze waarschuwingen gelezen over het roekeloos motorrijden in Ho Chi Minh-stad, dus ik bleef aanbiedingen van mensen die me een lift wilden geven afwijzen. Desondanks bleef één man me aanspreken. Hij liet me briefjes zien van Zuid-Koreaanse reizigers die in het verleden op zijn motor hadden gereden en verzekerde me herhaaldelijk dat hij te vertrouwen was. Uiteindelijk werd het mijn ondergang dat ik hem vertrouwde en op zijn motor stapte.
Omdat ik online had gelezen dat je bij reizen naar het buitenland altijd van tevoren een prijs moet afspreken, probeerde ik eerst de prijs te bevestigen. Maar hij bleef volhouden dat hij maar een klein bedrag zou vragen, dus uiteindelijk ben ik meegegaan zonder de exacte prijs te controleren. Toen het tijd was om te betalen na aankomst op mijn bestemming, veranderde de man – die eerst zo vriendelijk was geweest – plotseling van houding en dreigde hij me naar het politiebureau te brengen als ik niet meer betaalde. Ik hield zo hard mogelijk vol dat ik het geld niet had, maar uit angst de nachtbus te missen of dat de situatie zou escaleren, gaf ik uiteindelijk toch wat extra geld en vertrok haastig.
Ik heb aan den lijve ondervonden dat je in het buitenland veel sneller in gevaarlijke situaties terecht kunt komen dan je denkt, en als het dan gebeurt, voel je je al snel nog meer van streek. Door die ervaring heb ik besloten om nog voorzichtiger te zijn tijdens reizen naar het buitenland, waar communicatie lastig kan zijn.
Afgezien van dat incident, zit mijn reis naar Vietnam echter vol met mooie herinneringen. Omdat ik alleen reisde, kon ik heel gemakkelijk gesprekken aanknopen met veel buitenlandse vrienden. In de slaapbus bracht ik bijvoorbeeld zo'n twee uur door met twee reizigers uit Europa. We lieten elkaar foto's zien van onze respectievelijke landen en bespraken onze culturen. Het verbaasde me dat ik, ondanks mijn gebrekkige Engels, het gesprek gaande kon houden. Het was de eerste keer dat ik besefte dat Engels zo leuk kon zijn. Tegelijkertijd stelde ik mezelf een nieuw doel: mijn spreekvaardigheid in een vreemde taal verbeteren, zodat ik meer uiteenlopende gesprekken kon voeren met mensen van over de hele wereld. Ik had namelijk sterk het gevoel dat mijn beperkte Engels mijn gesprekken belemmerde. Ik raakte ervan overtuigd dat het verbeteren van mijn Engels, boven alles, de belangrijkste factor was om een dieper begrip te krijgen van andere culturen en geschiedenissen.
Toen ik na mijn drie soloreizen terugkeerde naar mijn dagelijkse leven, merkte ik niet echt hoeveel ik veranderd was. Maar met elke reis verzamelde ik waardevolle herinneringen, en na verloop van tijd ontdekte ik dat het me gelukkig maakte om alleen al aan mijn reizen terug te denken.
Ik heb ook een nieuwe kijk op het leven ontwikkeld en mijn verlangen om steeds nieuwe bestemmingen te ontdekken en te bezoeken is gegroeid. Ik realiseerde me dat connecties die je tijdens het reizen maakt, weliswaar eenmalige ontmoetingen kunnen zijn, maar dat ze ook lang kunnen voortduren, afhankelijk van wederzijds begrip en inzet. Sterker nog, het feit dat ik nog steeds contact heb met mensen die ik tijdens mijn reizen heb ontmoet en goede relaties met hen onderhoud, is een zeer waardevolle ervaring voor me geweest.
Bovendien is mijn zelfvertrouwen aanzienlijk gegroeid door de herhaalde ervaringen met het benaderen van veel mensen – vooral buitenlanders – en het aanknopen van gesprekken. Ontdekken dat ik nu proactiever ben in het contact leggen met anderen dan voorheen, is naar mijn mening een van de grootste voordelen die solo reizen me heeft gebracht.
Bovendien deed reizen me opnieuw nadenken over de waarde van de kleine, ogenschijnlijk onbeduidende dingen die we in het dagelijks leven gemakkelijk over het hoofd zien. Zo kreeg ik tijdens mijn buitenlandse reis bijvoorbeeld een diepere waardering voor hoe handig en goed ontwikkeld het openbaar vervoer in Zuid-Korea is. Dingen die ik voorheen als vanzelfsprekend beschouwde, kregen door het reizen een nieuwe betekenis en mijn dankbaarheid voor mijn vertrouwde dagelijkse leven groeide vanzelfsprekend.
De grootste beloning die ik uit mijn drie soloreizen heb gehaald, was niet alleen het ontdekken van nieuwe plekken, maar vooral het ontmoeten van nieuwe mensen, het creëren van herinneringen met hen en het verbreden van mijn perspectief op de wereld. Hoewel ik aanvankelijk aan deze reizen begon uit pure nieuwsgierigheid – simpelweg omdat ik wilde proberen alleen te reizen – besefte ik uiteindelijk dat het de connecties met mensen zijn die een reis echt bijzonder maken.
Alleen reizen betekent niet per se dat je de hele tijd alleen bent. Integendeel, alleen zijn maakt het makkelijker om gesprekken aan te knopen met nieuwe mensen en vergroot de kans op onverwachte ontmoetingen. Natuurlijk kun je tijdens je reis gevaarlijke situaties tegenkomen of onverwachte moeilijkheden ondervinden. Maar zolang je voorzichtig bent en je concentreert op zelfbescherming, kunnen zelfs die ervaringen waardevolle lessen worden die je helpen groeien en volwassen worden.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen minstens één keer in zijn leven alleen zou moeten reizen. De tijd die je doorbrengt met het ontmoeten van nieuwe mensen op onbekende plekken en de reflectie op jezelf terwijl je even afstand neemt van je vertrouwde routine, zal een bijzondere herinnering worden die langer blijft hangen dan welke andere reis dan ook.
