In dit blogbericht blik ik op mijn gemak terug op mijn 4-daagse reis door Nagasaki – het beginpunt van mijn trip naar Kyushu, Japan – en deel ik mijn reflecties over het landschap, het eten, de geschiedenis en de betekenis van reizen die ik onderweg heb ervaren.
“Welkom op de luchthaven van Nagasaki!”
Ik zou er inmiddels wel aan gewend moeten zijn, maar het is nog steeds hilarisch om Japanners zo onhandig Koreaans te horen spreken. Dinsdag 24 augustus 2010. Ik vertrok vanaf Tokyo Haneda Airport en arriveerde slechts twee uur later op Nagasaki Airport. Na een uitwisselingsprogramma van een jaar in Tokio, dat in september 2009 was begonnen, wilde ik niet meteen terug naar Zuid-Korea. Daarom had ik deze reis naar Kyushu al sinds afgelopen lente gepland. Eindelijk was mijn allereerste soloreis van vier nachten en vijf dagen begonnen.
Kyushu is het op twee na grootste eiland van Japan, gelegen ten zuidoosten van Busan. In het midden van het eiland ligt de actieve vulkaan Mount Aso, terwijl in het oosten de warmwaterbronnenplaatsen Yufuin en Beppu liggen; in het westen Nagasaki en Kumamoto; en in het noordwesten Fukuoka, de centrale stad van Kyushu. Omdat Fukuoka in ongeveer drie uur met de hogesnelheidsferry vanuit Busan te bereiken is, wordt Kyushu beschouwd als een dichtbijgelegen en gemakkelijk bereikbare bestemming voor Zuid-Koreaanse reizigers. Om die reden beginnen en eindigen de meeste Zuid-Koreaanse reizigers hun reis in en rond Fukuoka.
Ik was echter anders. Na een jaar in Tokio te hebben gewoond – de hoofdstad van Japan en een van 's werelds grootste metropolen – voelde ik me behoorlijk uitgeput. Omdat het doel van deze reis was om te ontspannen en over mezelf na te denken, wilde ik een reis maken die anders was dan die van alle anderen. Bovendien had ik tijdens mijn verblijf in Japan geleerd dat reizen vaak lastig kan zijn zonder Japans te spreken. Dit geldt des te meer naarmate je verder van de grote steden afdwaalt. Hoewel ik in het Japans kon communiceren, was ik nog steeds een buitenlander, dus moest ik zoveel mogelijk informatie opzoeken voordat ik vertrok.
Het laatste deel van mijn reis door Kyushu was een tocht met de hogesnelheidsferry van de haven van Hakata in Fukuoka terug naar Busan. Na lang wikken en wegen plande ik een reisschema van 4 nachten en 5 dagen, beginnend met aankomst op de luchthaven van Nagasaki, gevolgd door bezoeken aan Nagasaki, Kumamoto, de berg Aso, Yufuin en ten slotte Fukuoka.
Vanwege de geografische ligging is Nagasaki geen stad die vaak bezocht wordt door reizigers met een strak schema. Daardoor was er minder reisinformatie beschikbaar dan over Fukuoka of Yufuin, en met name destijds kon ik vrijwel geen reisverslagen vinden van Zuid-Koreaanse toeristen die gebruik hadden gemaakt van de luchthaven van Nagasaki.
Desondanks begon ik mijn reis door Kyushu in Nagasaki, deels omdat ik een andere reiservaring wilde, maar vooral vanwege de nachtelijke uitzichten en de trams. Deze stad, gecentreerd rond de haven van Nagasaki en gevormd als een baai, staat bekend om haar prachtige nachtelijke vergezichten, die vanaf de omliggende bergen te bewonderen zijn. Een andere grote aantrekkingskracht was het feit dat trams – zoals je die vaak ziet in Zuid-Koreaanse films of series die zich afspelen in de jaren 1950 – nog steeds actief in gebruik zijn als belangrijk vervoermiddel voor de inwoners.
Ik arriveerde laat in de middag van 24 augustus op de luchthaven van Nagasaki en de busrit naar het stadscentrum duurde iets meer dan een uur. Ik dommelde even weg en toen ik wakker werd, waren we al op het station van Nagasaki aangekomen. Omdat mijn belangrijkste doel in Nagasaki het nachtzicht was, was het al 7:00 uur toen ik bij mijn accommodatie aankwam, mijn koffers had uitgepakt en even had uitgerust. Na het avondeten ging ik eropuit om het nachtzicht te bewonderen.
Nagasaki was een van de eerste steden in Japan die zich ontwikkelde tot een internationale handelshaven en behoorde tot de eerste steden die diverse buitenlandse culturen omarmden. Aanvankelijk dacht ik dat de stad sterk beïnvloed zou zijn door China, maar het blijkt dat ze juist aanzienlijk beïnvloed is door Nederland. Misschien is dat wel de reden waarom castella, de kenmerkende delicatesse van Nagasaki, een lange geschiedenis en traditie kent.
Naast castella is Nagasaki champon een ander gerecht dat typisch is voor Nagasaki. Japan heeft drie beroemde Chinatowns: Yokohama, Kobe en Nagasaki. De Nagasaki champon die ik in de Chinatown van Nagasaki proefde, kenmerkte zich door zijn witte bouillon en stond bekend als een voedzaam gerecht vol verschillende soorten zeevruchten. De smaak was iets anders dan die van Koreaanse champon. Het was helemaal niet pittig; het voelde eerder alsof ik runderbouillon dronk. De kom zat vol met jjamppong-noedels, diverse soorten zeevruchten en groenten – de portie was zo groot dat ik hem in mijn eentje nauwelijks op kon eten. Ik heb kleine hoeveelheden van ingrediënten zoals haaienvin en abalone kunnen proeven. Hoewel het, gezien de kosten van levensonderhoud in Japan, aan de prijzige kant was, was het zo'n heerlijke maaltijd dat ik het absoluut geen geldverspilling vond.
Na mijn maaltijd wilde ik Chinatown gaan verkennen, maar omdat het al laat was en dit de kleinste van de drie Chinatowns van Japan is, viel er tegen.
Ik haastte me naar Inasayama Park om het beroemde nachtzicht van Nagasaki te bewonderen. Vanaf het station van Nagasaki ging ik naar het Fuchi-heiligdom en nam vervolgens de kabelbaan naar de top van de berg. Het nachtzicht, dat tijdens de rit met de kabelbaan geleidelijk aan in zicht was gekomen, ontvouwde zich tot een adembenemend mooi schouwspel op het moment dat we de top bereikten.
Omdat Nagasaki geen grote stad is zoals Tokio, stopt het openbaar vervoer er relatief vroeg met rijden. Met enige spijt verliet ik Inasayama Park en keerde terug naar het hotel.
Woensdag 25 augustus. De tweede dag van mijn reis was aangebroken. Gekleed op een manier die voor iedereen duidelijk maakte dat ik een toerist was, ging ik op pad om het centrum van Nagasaki te verkennen met een kaart en mijn camera in de hand. Omdat de expressbus naar mijn volgende bestemming, Kumamoto, pas om 16.00 uur zou vertrekken, besloot ik om 's ochtends één plek en 's middags één te bezoeken. Om eerlijk te zijn, was ik vooral naar Nagasaki gekomen voor het nachtzicht en de champon-noedels, dus ik had geen grote plannen om de stad zelf te verkennen. Ik nam trams en bussen om me te verplaatsen en stapte uit bij haltes waar veel mensen uitstapten om rond te kijken.
De eerste plekken die ik bezocht waren het Atoombommuseum van Nagasaki en het Vredespark. Nagasaki is, samen met Hiroshima, een van de steden die tijdens de Tweede Wereldoorlog door een atoombom werd getroffen. Het Atoombommuseum werd opgericht om de verschrikkingen van die tijd te herdenken en ervoor te zorgen dat een dergelijke tragedie zich nooit meer herhaalt. Bij de ingang trok het luide tikken van de secondewijzer van een klok mijn aandacht; toen ik me realiseerde dat dit een symbolische weergave was van de tijd vlak voor de explosie van de atoombom, liep er een rilling over mijn rug. Na het bekijken van de verschillende tentoonstellingen die de immense verwoesting in beeld brachten – waaronder puin van gebouwen en foto's uit die tijd – kon ik niet anders dan een zwaar hart en een gevoel van plechtigheid ervaren. Hoewel de nederlaag van Japan in de Tweede Wereldoorlog leidde tot de bevrijding van Korea, was het confronteren met de gruwelen die de atoombom had achtergelaten een diep ontroerende ervaring.
Op weg naar het Vredespark, naast het Atoombommuseum, staat een monument; het hoge, torenvormige monument zou de plek markeren waar de atoombom werd afgeworpen. Veel mensen hielden er een moment van stilte, en toen de foto's die ik in het museum had gezien me te binnen schoten, hield ik ook even stil voor een moment van stilte.
Het Vredespark werd na de atoombombardementen aangelegd om te bidden voor wereldvrede. Het grote vredesbeeld was indrukwekkend, maar verder was er niet veel te zien. Hoewel ik talloze trappen beklom in de verzengende augustuswarmte, kon ik niet anders dan een gevoel van leegte ervaren.
's Middags bezocht ik Glover Garden, waar het landhuis van de familie Glover staat. Het is zeker een bezoek waard als je veel tijd hebt, maar ik vond het geen absolute aanrader voor reizigers met een strak schema. Daarna ging ik terug naar het station van Nagasaki, waar ik een paar van mijn favoriete spullen uitzocht in de verschillende winkels met kasteelartikelen om als cadeautjes voor mijn oma en ouders te kopen, en vervolgens ging ik naar het busstation.
Hoewel mijn verblijf in Nagasaki kort was – minder dan 24 uur – waren het twee heerlijke dagen waarin ik alles kon zien, eten en beleven wat ik wilde. Misschien omdat het geen bekende toeristische bestemming was, kon ik mijn reis met een meer ontspannen instelling beginnen. De rest van mijn reis verliep vlekkeloos, zoals gepland, en ik denk dat dat te danken was aan mijn rustige start in Nagasaki. Zelfs nu, met mijn school en studie, mis ik die zorgeloze augustusmaand in Nagasaki ineens.
