In deze blogpost bespreken we de vraag of lijfstraffen een essentieel middel zijn voor de effectiviteit van het onderwijs, of dat het een inefficiënte praktijk is die de rechten van leerlingen negeert. Ook onderzoeken we de noodzaak van lijfstraffen.

De noodzaak van lijfstraffen

Ik schep niet op, maar ik heb mijn ouders en leraren mijn hele jeugd consequent gehoorzaamd. Daardoor kreeg ik niet veel berispingen en zijn mijn herinneringen aan strenge berispingen of lijfstraffen levendiger. Op de basisschool werd ik door mijn moeder betrapt op het spelen van een loterij en kreeg ik een flinke uitbrander. Op de middelbare school, als klassenpresident, herinner ik me dat ik onterecht werd geslagen omdat ik de leerlingen niet goed kon begeleiden. Terugkijkend geloof ik niet dat de lijfstraffen die ik kreeg gerechtvaardigd waren. Nadat ik echter door mijn moeder was uitgescholden voor gokken, ben ik nooit meer in de buurt van gokken gekomen en heb ik me vanzelfsprekend gedistantieerd van kansspelen. Jaren later, toen ik mijn moeder naar die straf vroeg, zei ze dat ze me om soortgelijke redenen had gestraft. Bovendien lijkt de straf die ik op de middelbare school oneerlijk vond, achteraf gezien een goede gelegenheid om verantwoordelijkheidsgevoel en een gevoel van gemeenschap als groepsleider te ontwikkelen.
Onlangs heeft Zuid-Korea een beleid ingevoerd dat lijfstraffen verbiedt op alle basisscholen, middelbare scholen en hogescholen. Dit beleid heeft tot een heftig debat geleid. Voorstanders stellen dat het verbieden van lijfstraffen het startpunt is voor het bevorderen van de rechten van leerlingen. Anderen daarentegen beweren dat dit beleid leerlingen zal belemmeren het karakter te ontwikkelen dat nodig is om als sociaal wezen te functioneren. Ik ben van mening dat passende lijfstraffen noodzakelijk zijn. Om de noodzaak ervan te bespreken, zal ik eerst onderzoeken waarom het verbod op lijfstraffen problematisch is. Vervolgens definieer ik de partijen die bij lijfstraffen betrokken zijn en de doelen ervan, bespreek ik de noodzaak ervan en ga ik dieper in op de situaties waarin lijfstraffen toegestaan ​​zouden kunnen zijn en welke lichaamsdelen toegestaan ​​zijn.

Waarom het verbod op lijfstraffen problematisch is

Waarom is het verbod op lijfstraffen problematisch? Traditioneel is de Koreaanse onderwijscultuur ontstaan ​​vanuit het seodang-systeem (privé-academie). In seodang werd het als vanzelfsprekend beschouwd dat de schooldirecteur lijfstraffen toediende aan leerlingen, en ouders hadden absoluut vertrouwen in de schooldirecteur. Dit komt voort uit de langdurige nadruk op confucianistische deugden in oosterse samenlevingen, waaronder Korea. Met de introductie van westerse cultuur en ideeën nam echter het bewustzijn van mensenrechten toe, wat vrijheid en gelijkheid garandeerde. Nu garandeert de grondwet van de Republiek Korea de mensenrechten en erkent het onderwijs leraren en leerlingen als gelijkwaardige personen. Daarom wordt het disciplineren van leerlingen door middel van lijfstraffen door leraren beschouwd als een schending van de mensenrechten. Deze co-existentie van confucianistische waarden en mensenrechtenbewustzijn heeft geleid tot het conflict rond het verbod op lijfstraffen.

Het definiëren van het onderwerp en het object van lijfstraffen

Lijfstraffen worden gedefinieerd als het toebrengen van pijn aan het lichaam van een ander met behulp van gereedschap of het eigen lichaam, wanneer daar een gegronde reden voor is. Omdat lijfstraffen fysieke pijn inhouden, is het beter om eerst verbale berispingen of contactloze disciplinaire maatregelen toe te passen wanneer lijfstraffen niet nodig zijn. Contactloze disciplinaire maatregelen verwijzen hier naar strafmaatregelen zoals knielen met opgeheven handen of het schoonmaken van toiletten. Deze discussie richt zich op de vraag of lijfstraffen gepast zijn wanneer verbale berispingen of contactloze sancties niet effectief blijken te zijn.
De instanties die lijfstraffen uitvoeren, kunnen onderwijsinstellingen zijn, zoals scholen en particuliere academies. Hoewel beide het doel delen van kennisoverdracht om het leervermogen te verbeteren, dragen scholen een grotere verantwoordelijkheid voor karaktervorming dan academies. Daarom blijft de noodzaak van lijfstraffen op academies buiten beschouwing. Bovendien zijn voor personen op universitair niveau en hoger contactloze sancties zoals verbale berispingen of academische straffen voldoende om de discipline op te brengen. Daarom zijn basisscholen, middelbare scholen en hogescholen de geschikte onderwerpen voor deze discussie.

De noodzaak van lijfstraffen

Dus waarom zijn lijfstraffen nodig als verbale berispingen of contactloze sancties niet effectief blijken? Ten eerste zijn scholen instellingen die niet alleen verantwoordelijk zijn voor het overdragen van kennis, maar ook voor holistisch onderwijs. Leerlingen in het basis-, voortgezet en hoger onderwijs zijn nog geen volwassenen; ze bevinden zich in een leeftijd waarin sociale vaardigheden onderontwikkeld zijn en zich nog moeten ontwikkelen. Idealiter zou holistisch onderwijs primair thuis moeten plaatsvinden. In de moderne samenleving brengen leerlingen echter het grootste deel van hun tijd op school door, waardoor scholen niet alleen de rol van kennisoverdracht op zich moeten nemen, maar ook die van het gezin. Bovendien is de communicatie tussen ouders en kinderen, naarmate kerngezinnen steeds gebruikelijker worden, afgenomen en is de opvoedende rol van het gezin geleidelijk verzwakt. Daarom moeten scholen eerst verbale berispingen gebruiken en in tweede instantie disciplinaire maatregelen nemen voor ongewenst gedrag. Wanneer deze onvoldoende blijken, zijn lijfstraffen nodig om het gedrag te corrigeren.
Ten tweede zijn lijfstraffen ook noodzakelijk om de sociale orde te handhaven en de onderwijsrechten van andere leerlingen te garanderen. Door een gebrek aan karaktervorming hebben veel leerlingen geen respect voor ouderen en hechten ze geen waarde aan het leven, wat leidt tot diverse sociale conflicten en een toename van jeugdcriminaliteit. Als deze situatie aanhoudt, wordt het handhaven van de orde op school moeilijk en kunnen de onderwijsrechten van andere leerlingen worden geschonden. Daarom moeten scholen de sociale orde handhaven door gemeenschapsgevoel en altruïstisch karakter bij leerlingen te cultiveren door middel van passende lijfstraffen.
Ten derde zijn de emotionele en omgevingscontexten van Korea en het Westen te verschillend om lijfstraffen zomaar te verbieden. Een reden waarom lijfstraffen in Korea werden verboden, was de introductie van westerse onderwijsperspectieven. Korea en het Westen hebben echter verschillende culturele achtergronden, en deze moeten niet ongefilterd worden geaccepteerd. Westers onderwijs vertrouwt vaak uitsluitend op verbale berispingen en contactloze sancties, terwijl Korea historisch gezien lijfstraffen heeft toegestaan ​​wanneer dat nodig was. Als westers onderwijs systeemgericht is, is Koreaans onderwijs mensgericht. Natuurlijk, als secundaire maatregelen alleen volstaan, is dat ideaal. Maar wat moet er gebeuren als secundaire maatregelen onvoldoende blijken? Er zijn twee benaderingen: de ene is het opleggen van strenge disciplinaire maatregelen zoals schorsing of verwijdering, en de andere is het toedienen van lijfstraffen. Hoewel het Westen meestal voor de eerste optie kiest, is deze niet geschikt voor Korea. Westers onderwijs begeleidt de ontwikkeling van sociaal karakter via systemen, terwijl Korea zich heeft gericht op individuen en lijfstraffen gebruikt om een ​​goede groei te bevorderen. Binnen het emotionele klimaat en de omgeving van Korea kunnen lijfstraffen educatief nuttig zijn. Als de verwestering echter verder doorzet, kunnen westerse onderwijsmethoden geschikter worden.

Discussie over toegestane situaties voor lijfstraffen en toegestane lichaamsdelen

Hoewel de gevoeligheden en de omgeving van Korea verwesterd zijn, blijven veel aspecten onveranderd. Daarom is in de huidige Koreaanse context passende lijfstraffen noodzakelijk wanneer contactloze sancties niet effectief blijken. Laten we nu de criteria voor lijfstraffen bespreken.
Ten eerste is lijfstraf alleen toegestaan ​​wanneer verbale berispingen als primaire maatregel niet effectief zijn en contactloze sancties als secundaire maatregel niet effectief zijn. Dit komt doordat er geen reden is om onnodig fysieke pijn toe te brengen. Bovendien mag lijfstraf niet ontaarden in een emotionele handeling.
Ten tweede, als de situatie strenge disciplinaire maatregelen zoals schorsing of verwijdering rechtvaardigt, zoals in westerse systemen, is het gepast om die maatregelen direct toe te passen in plaats van lijfstraffen. Aangezien zowel strenge disciplinaire maatregelen als lijfstraffen hun voor- en nadelen hebben, dient de keuze echter ter beoordeling van de leerkracht te zijn.
Ten derde moet lijfstraffen beperkt blijven tot gebieden zoals de handpalm of voetzool, waar lichamelijk letsel tot een minimum beperkt kan worden. Omdat het doel niet is om lichamelijk letsel toe te brengen, maar om te dienen als corrigerend educatief instrument, moeten de gebieden die strafbaar zijn, beperkt worden. Het is cruciaal om het risico op lichamelijk letsel door lijfstraffen te verminderen en tegelijkertijd de educatieve effectiviteit ervan te maximaliseren.

Redenen om het beleid van lijfstraffen te ondersteunen

Lijfstraffen, waarbij sprake is van fysieke pijn, zijn een educatieve methode die zoveel mogelijk vermeden moet worden. De Koreaanse culturele gevoeligheden en omstandigheden verschillen echter van die van het Westen, en het onvoorwaardelijk accepteren van een verbod op lijfstraffen is ongepast. Bovendien zijn verbale berispingen of contactloze sancties op zichzelf vaak niet effectief voor leerlingen in het basis-, voortgezet en hoger onderwijs. Daarom zijn passende lijfstraffen, binnen de huidige Koreaanse culturele context en omgeving, noodzakelijk en moet beleid dat dit verbiedt met de nodige voorzichtigheid worden benaderd.