In deze blogpost onderzoeken we waarom mensen met een psychische aandoening misdaden plegen in een tijd waarin de sociale banden verzwakt zijn. Ook bespreken we manieren om dergelijke incidenten te voorkomen.
Vroeger werd Korea beschouwd als een veilig land met een goede openbare veiligheid, omdat wapenbezit, in tegenstelling tot de VS, verboden was en mensen dus niet stierven aan schotwonden, en in tegenstelling tot Japan vonden er geen brute en bizarre willekeurige moordpartijen plaats. De misdaden die in Korea de laatste tijd plaatsvinden, worden echter steeds wreder en wreedaardiger. Wanneer mensen dergelijke misdaden tegenkomen, kunnen ze niet anders dan afschuw, angst of medelijden voelen. Misdaden die gemotiveerd worden door geld, plezier of de bevrediging van verlangens nemen toe.
Van de misdrijven die momenteel in Korea voorkomen, worden sommige gepleegd door personen met een psychische stoornis. Het probleem is dat twee op de drie van deze daders recidiveren, en met name het aantal geweldsmisdrijven neemt toe. Vorig jaar bedroeg het aantal geweldsmisdrijven, zoals moord, overval, verkrachting en brandstichting, gepleegd door personen met een psychische stoornis 501. Opvallend is dat het aandeel moordenaars met een psychische stoornis gestaag is toegenomen en vorig jaar 4.6% bedroeg.
Een deskundige stelde: "Hoewel misdaden die door geesteszieken worden gepleegd vaak worden geclassificeerd als ongemotiveerde misdaden, omdat er vaak geen verband bestaat tussen de verdachte en het slachtoffer, worden ze in werkelijkheid vaak gepleegd vanwege sociaal-structurele oorzaken zoals verzwakte sociale banden, economische frustratie en sociaal ongenoegen." Hij legde uit: "Naarmate de concurrentie toeneemt, raken de achterblijvers gefrustreerd en teruggetrokken, waardoor ze hun ongenoegen en agressie eerder zullen uiten door middel van geweldsmisdrijven."
Onze maatschappij heeft de neiging om mensen die anders zijn dan wij te vermijden. Zelfs kleine verschillen met sociale normen of persoonlijke voorkeuren leiden ertoe dat mensen grenzen trekken en afstand nemen in plaats van ze te begrijpen of te accepteren. Dit geldt met name voor mensen met een psychische aandoening. Wanneer zo iemand de metro instapt, staart iedereen hem of haar aan voordat ze hun blik afwenden, en als ze dichterbij komen, doen mensen een stap terug. Dit komt niet alleen voort uit een afwijking van het concept 'normaal', maar ook uit het ongemak en de angst die ontstaan omdat ze verschillen van ieders perceptie van 'normaal'. Deze situatie wordt nog duidelijker wanneer ze de maatschappij betreden, wat resulteert in mensen met een psychische aandoening die aanzienlijke verwondingen en pijn oplopen. Zoals onderzoeker Kim Ji-hwan stelde, lijken deze misdaden oppervlakkig gezien 'willekeurige' daden zonder motief, maar worden ze in werkelijkheid veroorzaakt door verschillende problemen die voortvloeien uit de omgeving waarin deze personen zich bevinden.
Het recent populaire drama 'Good Doctor' brengt dit probleem levendig in beeld. De hoofdpersoon is een autistisch personage met het savantsyndroom. Als arts met een uitzonderlijk geheugen en ruimtelijk inzicht zijn zijn diagnostische vaardigheden uitmuntend. Door zijn aandoening komt hij echter in situaties terecht die hij moeilijk onder controle kan houden, wat leidt tot veel onbegrip en pijn. De hoofdpersoon stelt: "Het is vertrouwd en natuurlijk dat iedereen me haat. Maar ik kan niet liegen. Toch gelooft niemand me." Hoewel hij ervan droomt om arts te worden, wijzen de mensen om hem heen hem af, omdat ze denken dat ze hun patiënten niet aan iemand met een psychische aandoening kunnen toevertrouwen. De discriminatie en ontberingen waarmee mensen met een psychische aandoening te maken hebben, zijn dan ook ernstig.
Zelfs mensen zonder psychische aandoening zijn vaak bang voor interpersoonlijke relaties in de maatschappij. Ze leven vaak door zorgvuldig op hun woorden en daden te letten en zichzelf te onderdrukken, afhankelijk van de situatie. Dit gedrag is niet alleen moeilijk vol te houden voor mensen met een psychische aandoening, maar ze krijgen er vaak niet eens de kans voor. Vanwege het negatieve imago dat aan het woord 'psychische aandoening' kleeft, benaderen mensen hen niet en nemen ze geen contact met hen op. In deze situatie kunnen mensen met een psychische aandoening de drang voelen om hun frustratie te uiten door middel van criminaliteit.
Om dit probleem op te lossen, moeten we eerst voorkomen dat mensen met een psychische aandoening misdrijven plegen. Ze hebben sociale steun en aandacht nodig. De overheid moet hun economische activiteiten ondersteunen en structureel centra of ruimtes creëren waar ze anderen kunnen ontmoeten. De medische gemeenschap en vrijwilligers moeten een omgeving creëren waar hun geestelijke gezondheid systematisch kan worden verzorgd. Sociale systemen en evenementen om hun motivatie te vergroten zijn ook nodig. Als zelfs maar één persoon naar hun verhalen luistert en hen helpt, kan de verzwakking van sociale banden en hun marginalisering worden voorkomen, en kan het ontstaan van verdere ziekten in hun hart worden voorkomen.
