In deze blogpost onderzoeken we de balans en het belang van de vraag of wetenschappers zich moeten richten op onderzoek of prioriteit moeten geven aan communicatie met het publiek.
Naarmate de belangstelling voor wetenschap en technologie groeit, zoeken steeds meer wetenschappers contact met het publiek. Ze zetten zich in voor communicatie via lezingen, het schrijven van boeken en mediaoptredens. Publieke betrokkenheid is op zichzelf positief en gunstig voor zowel de samenleving als individuen. Maar wat als wetenschappers publieke communicatie boven hun onderzoek stellen? Er zijn inderdaad gevallen bekend waarbij sommige wetenschappers hun onderzoek verwaarloosden om populariteit bij het publiek te verwerven en onderzoeksfinanciering binnen te halen. Dit kan aanzienlijke problemen opleveren voor de vooruitgang van de wetenschap en de samenleving.
Dit artikel behandelt de vraag of wetenschappers per se in staat moeten zijn om lezingen voor een publiek te geven en voor een breed publiek te schrijven. De primaire verantwoordelijkheid van een wetenschapper is het vergaren van nieuwe wetenschappelijke kennis en het stimuleren van talent. Eisen dat ze ook niet-onderzoeksgerelateerde talenten bezitten, zoals communicatieve vaardigheden, zou een onnodige last kunnen vormen voor zowel de individuele wetenschapper als de maatschappij. Dit geldt natuurlijk niet voor wetenschappers die al over sterke communicatieve vaardigheden beschikken. Omdat veel wetenschappers deze vaardigheden echter missen, zou het efficiënter zijn om aparte media of medewerkers in te zetten die zich specifiek richten op het effectief overbrengen van onderzoeksresultaten aan het publiek.
Bovendien is een van de redenen waarom wetenschappers hun bevindingen met het publiek delen, waarschijnlijk het verwerven van populariteit en bekendheid. Dit is om meer onderzoeksfinanciering te verkrijgen, en in dergelijke omstandigheden, als wetenschappers te veel gefixeerd raken op populariteit, is de mogelijkheid dat ze de inhoud van hun onderzoek verdraaien niet uit te sluiten. Zo verwierf Dr. Hwang Woo-suk in 2005 grote publieke populariteit door zijn onderzoekspublicaties te vervalsen, maar de daaropvolgende onthulling van deze fraude veroorzaakte een groot schandaal. Dit incident schaadde het publieke beeld van stamcelonderzoek, zaaide wantrouwen in de wetenschap en belemmerde uiteindelijk de technologische vooruitgang. Handelingen waarbij publieke populariteit boven eigen onderzoek werd gesteld, hebben uiteindelijk de vooruitgang van wetenschap en technologie belemmerd.
Aan de andere kant zijn er ook aanzienlijke positieve effecten wanneer wetenschappers in staat zijn om met het publiek te communiceren. Naarmate het gemiddelde opleidingsniveau van het publiek is gestegen, is ook het niveau van wetenschappelijke en technologische kennis toegenomen, en heeft het publiek het intellectuele vermogen ontwikkeld om enigszins geavanceerde wetenschap te begrijpen. Dit biedt wetenschappers het voordeel dat ze hun onderzoeksrichting met het publiek kunnen delen, feedback kunnen ontvangen en aanpassingen kunnen maken. Als de onderzoeksrichting echter te sterk wordt bepaald door de publieke opinie, bestaat er een groot risico dat het onderzoek meer gericht raakt op commercieel onderzoek dan op academisch onderzoek. Het publiek is doorgaans geïnteresseerd in onderzoek met directe praktische toepassingen, waardoor deze oriëntatie waarschijnlijk de voorkeur zal geven aan commercieel onderzoek boven academisch onderzoek. Als gevolg hiervan kan het tempo van de ontwikkeling in natuurwetenschappelijk onderzoek relatief vertragen naarmate wetenschappelijk en technologisch onderzoek zich meer op commerciële gebieden richt.
Hoewel er een recente trend is van toenemende investeringen in de natuurwetenschappelijke sector, blijft de realiteit dat de onderzoeksfinanciering voor technische vakgebieden overweldigend groter is. Zelfs als de financiering voor natuurwetenschappelijk onderzoek aanzienlijk zou toenemen, zou het moeilijk zijn om het niveau van investeringen in technisch onderzoek te evenaren. Deze onevenwichtigheid in de financieringsverdeling werd zelfs benadrukt in het onderzoeksrapport uit 2006 'A Study on Rational Research Funding Distribution for Basic Science Development' en het essay uit 2012 'We Must Eliminate Resistance and Bubble in Basic Science Investment'. Deze perceptie zal op korte termijn waarschijnlijk niet snel veranderen, waardoor het zeer waarschijnlijk is dat wetenschappers zich zullen richten op onderzoek dat aansluit bij de publieke vraag.
Natuurlijk kan de mogelijkheid om met het publiek te communiceren een positieve rol spelen bij de revitalisering van verwaarloosde onderzoeksgebieden door hun belang en noodzaak te benadrukken. Uiteindelijk komt dit echter neer op het argument dat het belang van onderzoek zelf meer prioriteit moet krijgen. Dit komt doordat het belang en de noodzaak van onderzoek voldoende kunnen worden overgebracht via de resultaten ervan.
Bekende wetenschappers zoals Richard Feynman of Stephen Hawking behandelen onderwerpen die toegankelijk zijn voor het grote publiek voornamelijk in populairwetenschappelijke boeken of lezingen, in plaats van in hun wetenschappelijke artikelen. Hoewel dit de publieke interesse in en het begrip van wetenschap vergroot, levert het geen inhoudelijke onderzoeksgegevens op. Het is positief om wetenschappelijke kennis breed bekend te maken bij het publiek, maar het biedt het publiek geen praktische technische informatie.
Er zijn ook gevallen geweest waarin de communicatie met het publiek werd verbroken tijdens de ontwikkeling van wetenschap en technologie. Gevaarlijke installaties zoals kerncentrales en opslagplaatsen voor radioactief afval konden zich bijvoorbeeld juist dankzij deze gebrekkige communicatie met het publiek ontwikkelen. Als de gevaren van kernenergie van tevoren algemeen bekend waren geweest, zou het zich niet tot de huidige omvang hebben ontwikkeld. Hoewel het gebrek aan communicatie met het publiek een fout was, heeft het wel geleid tot de ontwikkeling van vele technologieën die bijdragen aan het menselijk leven. Zonder kerncentrales zouden bijvoorbeeld veel mensen te kampen hebben met stroomtekorten en zou de milieuschade ernstig zijn. Als we wetenschap en technologie willen bevorderen terwijl we het publiek voortdurend waarschuwen voor de gevaren ervan, moeten we er rekening mee houden dat het tempo van de wetenschappelijke vooruitgang kan vertragen door kleine risico's.
Kortom, wetenschappers zouden prioriteit moeten geven aan hun onderzoek en taken boven de communicatie met het publiek. Hoewel gepaste communicatie een positieve synergie kan creëren, zou het vergeten van de eigen plichten en het najagen van louter publieke populariteit een donkere schaduw werpen over de toekomst van de wetenschappelijke vooruitgang.
