In deze blogpost wordt op evenwichtige wijze gekeken naar de impact van wetenschappelijke en technologische vooruitgang op de mensheid en de controverses die daaraan ten grondslag liggen.
Sinds de wetenschappelijke revolutie van de 16e en 17e eeuw heeft de mensheid de wetenschap voortdurend nagestreefd en verder ontwikkeld. In tegenstelling tot andere academische of technologische vakgebieden, toont het feit dat alleen de wetenschap als een 'revolutie' wordt beschreven de diepgaande impact ervan op de mensheid aan. Een onderzoek naar de bijdragen van de wetenschap aan de mensheid laat zien dat deze verder reikt dan alleen het verklaren van de principes van natuurlijke verschijnselen. Technologische ontwikkeling, gebaseerd op wetenschap, heeft de groei van de ingenieurswetenschappen gestimuleerd en het menselijk leven aanzienlijk verrijkt. Naarmate de levenskwaliteit verbeterde, investeerden kapitalisten in technologie, wat extra effecten genereerde die de wereldwijde economische groei aanwakkerden.
De bijdragen van de wetenschap aan de mensheid kunnen ook worden geverifieerd aan de hand van objectieve meetinstrumenten. Vergeleken met de middeleeuwen, toen religie centraal stond in de menselijke beschaving, laat de moderne tijd een duidelijke vooruitgang zien op diverse gebieden, zoals geldhoeveelheid, economische groei, levensverwachting en ziektecijfers. Wetenschap is dus niet beperkt gebleven tot één enkel vakgebied, maar heeft gediend als fundamentele drijvende kracht in vrijwel elk domein.
Los van deze positieve aspecten bestaat echter ook het perspectief dat de wetenschap de mensheid schade toebrengt. Zo heeft de ontwikkeling van wapens bijgedragen aan de bescherming van de mensheid tegen roofdieren, maar tegelijkertijd geleid tot de ontwikkeling van massavernietigingswapens zoals kernwapens, chemische wapens en biologische wapens, die het risico met zich meebrengen om honderdduizenden mensen direct te doden. Bovendien hebben fossiele brandstoffen zoals steenkool en olie een ongekende overvloed aan energie in de menselijke geschiedenis gebracht, maar ze hebben ook ernstige milieuproblemen veroorzaakt, zoals fijnstofvervuiling en opwarming van de aarde.
Kijken we verder vooruit, dan wordt verwacht dat vooruitgang in de biotechnologie de landbouwproductiviteit zal verhogen en de gezondheid zal verbeteren. Gezien de enorme onderzoekskosten die hiermee gepaard gaan, bestaat echter ook de zorg dat dit het exclusieve domein van bepaalde kapitalisten zou kunnen worden. Ook big data-technologie kan veiligere en rationelere besluitvormingscriteria opleveren, maar brengt ook het risico met zich mee dat het individuele potentieel en de individuele keuzevrijheid worden beperkt.
Tot nu toe heeft de mensheid deze afwegingen geaccepteerd onder het fundamentele principe: "om iets te winnen, moet men iets opgeven." Het tempo van de moderne wetenschappelijke vooruitgang is echter zo hoog dat de omvang van de verandering onvoorspelbaar groot wordt, net als "het berijden van een tijger". De mogelijkheid van gebeurtenissen in tussenliggende fasen die de mensheid niet aankan, kan niet worden genegeerd. Als we de toekomst op deze manier bekijken, lijkt het huidige snelle tempo van de wetenschappelijke ontwikkeling misschien negatief.
Desalniettemin geloof ik dat voortdurende wetenschappelijke vooruitgang de mensheid voordeel en geluk zal brengen. Deze overtuiging kan worden verklaard vanuit de volgende drie perspectieven.
De eerste reden ligt in het principe van "gif gebruiken om gif tegen te gaan". Dit betekent gif met gif bestrijden, wat neerkomt op het perspectief dat schadelijke wetenschap en technologie gecompenseerd kunnen worden door de vooruitgang van andere wetenschap en technologie. Hoewel dit principe bekritiseerd wordt als een noodmaatregel, kan het dienen als een praktische methode die tastbare resultaten oplevert.
Het milieuprobleem veroorzaakt door het gebruik van fossiele brandstoffen wordt bijvoorbeeld aangepakt door middel van biotechnologie, waarbij gebruik wordt gemaakt van de genen van micro-organismen die zich voeden met koolstofdioxide. Een historisch voorbeeld is kerntechnologie. Hoewel kernfysica misbruikt kan worden voor de ontwikkeling van oorlogswapens, heeft het ook het positieve aspect van kernenergieopwekking. Natuurlijk staan kernrampen zoals Tsjernobyl en Fukushima bekend als enkele van de ergste door de mens veroorzaakte rampen in de geschiedenis en hebben ze de afkeer van kerntechnologie vergroot. Desondanks houden veel landen hun kernenergieprogramma's nog steeds in stand. De reden hiervoor is dat de economische en energetische schokken die voortvloeien uit het afschaffen van kernenergie ernstiger zouden kunnen zijn dan de gevolgen van een kernramp.
Gedreven door deze noodzaak heeft de nucleaire technologie zich voortdurend ontwikkeld tot een niveau waarop de kans op een nucleair ongeval nu kan worden teruggebracht tot 10^-7. Ook de weerstand tegen het beleid van kernuitfasering is gebaseerd op dit technologische vertrouwen. Zo kunnen wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen die de mensheid potentieel schade kunnen berokkenen, voldoende worden gemitigeerd door andere wetenschappelijke en technologische innovaties. Representatieve voorbeelden zijn de ontwikkeling van kunstmatige adsorbentia die fijnstof afvangen of kunstmatige fotosynthesetechnologie die koolstofdioxide als energiebron gebruikt. Deze technologieën tonen aan dat wetenschap kan functioneren als een 'negatieve feedback'-systeem, dat evenwicht bereikt door zelfregulatie.
De tweede reden is dat 'een monopolie op de wetenschap onmogelijk is'. De bewering dat wetenschappelijke vooruitgang de mensheid schaadt, komt over het algemeen voort uit de zorg dat de voordelen van wetenschap en technologie geconcentreerd zijn bij een bevoorrechte minderheid. Zoals Alvin Toffler in The Future of Wealth al aangaf, verschuiven de belangrijkste bezittingen in de moderne samenleving van materiële goederen naar kennis en informatie. Het argument luidt dan ook dat als een minderheid die dit intellectuele eigendom monopoliseert de voordelen van wetenschap en technologie zich toe-eigent, dit tot onvoorstelbare ongelijkheid zou kunnen leiden.
De realiteit is echter anders. De meeste wetenschappers publiceren hun onderzoeksresultaten in de vorm van artikelen of rapporten, waardoor andere onderzoekers ze kunnen begrijpen en erop kunnen voortbouwen. Dit komt zowel voort uit de inherente aard van de wetenschap als een discipline gebaseerd op delen en accumuleren, als uit de persoonlijke wens om stellingen of constanten die je naam dragen achter zich te laten. De technologiesector is niet anders. Octrooien dienen zowel als middel om technologie te beschermen als als mechanisme om de kern ervan openbaar te maken. Daarom kunnen de meeste technologieën, met de benodigde apparatuur, worden gerepliceerd.
Hoewel sommigen zich zorgen maken over de mogelijkheid dat bepaalde technologieën in het geheim worden ontwikkeld, vereisen nieuwe technologieën decennia van onderzoek en enorme kapitaalinvesteringen. Zo kost de ontwikkeling van een nieuw medicijn gemiddeld zo'n 10 biljoen won. Ook gebieden zoals kunstmatige intelligentie en kunstmatige replicatie worden bereikt door internationale samenwerking en investeringen die generaties lang meegaan. In de moderne samenleving wordt de kapitaalstroom in realtime geregistreerd en beheerd, waardoor het vrijwel onmogelijk is om technologie in het geheim te ontwikkelen en te monopoliseren.
Bovendien streven technologieontwikkelaars er sterk naar om winst te behalen door hun technologie breed te promoten en te gebruiken, in plaats van deze geheim te houden. Kijkend naar apps of games zoals Facebook, Twitter, KakaoTalk, PUBG en League of Legends, is het duidelijk dat technologie werkt op een manier die waarde maximaliseert door delen en verspreiding in plaats van door monopolie. Om deze reden is het in de praktijk moeilijk om een monopolie op wetenschap en technologie te verkrijgen.
De derde reden is te danken aan de 'innerlijke verbeteringsfunctie' van de wetenschap. Wetenschap is in wezen een discipline van 'denken' om de natuur te onderzoeken en te begrijpen, en werd in de beginjaren zelfs 'natuurfilosofie' genoemd. Waar de voorgaande verklaringen zich richtten op de praktische toepasbaarheid en het nut van wetenschap, benadrukt dit argument dat wetenschap mensen mentale stabiliteit en voldoening kan bieden.
Veel mensen denken misschien dat wetenschap slechts een praktisch hulpmiddel is om het dagelijks leven te verrijken. Wetenschap is echter in wezen een rigoureus redeneerproces en een discipline die de menselijke intellectuele nieuwsgierigheid bevredigt. Het wetenschappelijke concept dat de entropie in het universum altijd toeneemt, kan bijvoorbeeld worden benaderd met een begrip dat vergelijkbaar is met de interpretatie van het "Lied van de Oostelijke Hoofdstad". Wetenschap lijkt vaak moeilijk, vooral omdat ze de taal van de wiskunde gebruikt; als we dit accepteren als een vorm van expressie, net als muzieknoten, is de drempel om ermee kennis te maken niet bijzonder hoog.
Net zoals literatuur emoties verrijkt en muziek emotionele stabiliteit biedt, kan wetenschap mentale vervulling bieden. Het lezen van sprookjes of het luisteren naar klassieke muziek wordt bijvoorbeeld gebruikt in psychotherapie, wat aantoont dat culturele activiteiten een significant effect hebben op de geestelijke gezondheid. Evenzo kan wetenschap het menselijk denken verdiepen en emotionele bevrediging bieden door nieuwe perspectieven te bieden voor het begrijpen van de wereld. Als we onze afkeer van wetenschap loslaten en haar op natuurlijke wijze omarmen, kan ze worden erkend als een discipline die ons kan raken, net als Shakespeares vier grote tragedies of Pride and Prejudice.
Om deze redenen geloof ik dat door de voortdurende vooruitgang van wetenschap en technologie meer mensen de spirituele waarde en het geluk zullen ervaren die wetenschap met zich meebrengt. Dit leidt direct tot de overtuiging dat wetenschap mensen spirituele vervulling kan bieden.
Samenvattend ben ik, op basis van de drie bovengenoemde redenen – het zelfregulerend vermogen van wetenschap en technologie, de onwerkelijkheid van een technologisch monopolie en de functie ervan in innerlijke ontwikkeling die leidt tot spirituele voldoening – ervan overtuigd dat de voortdurende vooruitgang van wetenschap en technologie de huidige problemen zal overwinnen en de mensheid een welvarender en gelukkiger leven zal bieden. Wetenschap is altijd de drijvende kracht geweest die nieuwe wegen baant, en dat zal ook in de toekomst zo blijven.
