Dalam catatan blog ini, saya akan mengkaji isu-isu berkaitan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet dan meneroka potensi penambahbaikan yang dapat memastikan kesahihan dan keadilan sistem sambil melindungi prestasi dan kerjaya atlet.
Tiada hari yang berlalu tanpa kontroversi seputar pengecualian perkhidmatan ketenteraan dalam masyarakat Korea Selatan. Tidak seperti negara yang hanya menerima sukarelawan ke dalam angkatan tentera mereka, Korea Selatan mengekalkan sistem kerahan tenaga disebabkan oleh keadaan unik kebuntuan antara Korea Utara dan Korea Selatan. Seorang calon presiden menyaksikan prospek pilihan rayanya terjejas teruk selepas rasuah yang melibatkan pengecualian perkhidmatan ketenteraan anaknya terbongkar, dan selebriti serta atlet juga diketahui terlibat dalam salah laku sedemikian. Pada masa lalu, terdapat kes di mana seorang penyanyi yang telah menyebabkan masalah berkaitan perkhidmatan ketenteraan mencetuskan kontroversi besar apabila kembali ke industri hiburan. Walaupun sebilangan kecil mempertahankan penyanyi itu, majoriti menentangnya, mengutuk atau mengkritiknya. Ini jelas menunjukkan bahawa isu pengecualian perkhidmatan ketenteraan merupakan topik yang sangat sensitif dalam masyarakat Korea Selatan. Antara isu-isu ini, kontroversi seputar sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan khas untuk atlet terus berlanjutan. Bukan sahaja jangka masa kerjaya aktif atlet lebih pendek daripada profesion lain, tetapi memandangkan kemahiran mereka memuncak sekitar awal hingga pertengahan 20-an, rehat dua tahun untuk perkhidmatan ketenteraan semasa zaman kegemilangannya boleh memudaratkan kerjaya seorang atlet. Disebabkan oleh ciri-ciri profesional yang unik ini, terdapat perselisihan faham antara mereka yang berpendapat bahawa pengecualian perkhidmatan ketenteraan khas untuk atlet harus diperluas dan mereka yang menentangnya, dengan mendakwa bahawa pengembangan sedemikian akan menimbulkan isu keadilan berbanding profesion lain. Adakah benar-benar tiada ruang untuk penambahbaikan dalam sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet? Pendapat saya ialah "tidak." Melalui artikel ini, saya bertujuan untuk mengetengahkan masalah dengan sistem semasa dan mencadangkan penyelesaian.
Masalah pertama ialah pendapat umum berbelah bahagi mengenai pelaksanaan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan. Berkenaan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet yang berkuat kuasa pada masa itu, para penyokong berhujah bahawa adalah wajar untuk memberikan faedah perkhidmatan ketenteraan kepada atlet yang mempunyai pencapaian cemerlang yang telah meningkatkan prestij negara melalui sukan dan menanamkan kegembiraan dan kebanggaan yang besar dalam kalangan orang ramai. Sebaliknya, penentang berpendapat bahawa keadaan telah berubah dari masa lalu apabila negara menyediakan sokongan dasar, dan memandangkan perkhidmatan ketenteraan merupakan tugas asas rakyat, tidak sepatutnya ada pengecualian—yang membawa kepada pendapat umum yang berbelah bahagi.
Para penyokong berhujah bahawa sumbangan atlet—yang dibuat melalui pengorbanan diri dan kesusahan untuk mengharumkan nama negara—mesti diiktiraf. Mereka berpendapat bahawa menyediakan peluang untuk memperoleh kemahiran bertaraf dunia melalui pertandingan antarabangsa akan menjana nilai ekonomi yang besar dan meningkatkan jenama negara melalui sukan, sekali gus memberi manfaat kepada kepentingan negara sama seperti memenuhi perkhidmatan ketenteraan itu sendiri. Mereka juga menegaskan bahawa, memandangkan jangka masa kerjaya atlet yang terhad disebabkan sifat sukan, atlet yang cemerlang harus diberi peluang untuk menunjukkan kebolehan mereka. Sebaliknya, penentang berhujah bahawa prestasi olahraga Korea Selatan telah meningkat ke tahap yang tidak dapat dibandingkan dengan masa lalu, menjadikannya kuasa sukan yang baru muncul, dan dalam konteks di mana sukan profesional berkembang maju, sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet tidak boleh digunakan sebagai cara untuk memudahkan usaha luar negara. Mereka juga berhujah bahawa pemberian faedah perkhidmatan ketenteraan kepada atlet yang sudah menerima bonus dan pencen pertandingan merupakan faedah berganda, dan ia menimbulkan isu keadilan berbanding atlet dalam sukan tradisional Korea atau dalam sukan yang kurang popular yang tidak termasuk dalam Sukan Olimpik atau Sukan Asia. Memandangkan isu perkhidmatan ketenteraan sangat sensitif dalam sentimen awam Korea Selatan, ia bukanlah masalah yang mudah untuk diselesaikan; walau bagaimanapun, hakikat bahawa pendapat umum yang begitu berpecah belah jelas menunjukkan bahawa terdapat masalah.
Isu kedua berkaitan dengan kesahihan kriteria yang digunakan untuk memberikan pengecualian perkhidmatan ketenteraan. Sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan telah diwujudkan pada tahun 1970-an. Walau bagaimanapun, ia tidak konsisten dan telah mengalami perubahan berterusan. Pada mulanya, sistem tersebut menetapkan pemenang tempat pertama di Sukan Asia, Sukan Olimpik, Kejohanan Asia atau Dunia yang melibatkan 15 atau lebih negara, dan Universiade, serta 10 peratus graduan teratas dari Universiti Sukan Kebangsaan Korea, sebagai layak untuk pengecualian perkhidmatan ketenteraan. Walau bagaimanapun, sistem perkhidmatan ketenteraan telah disemak semula secara berterusan—melalui pengembangan atau pemansuhan—dan pada tahun 2000-an, satu langkah telah dilaksanakan—dan kemudiannya dimansuhkan—yang menetapkan atlet yang mencapai Pusingan 16 atau lebih tinggi dalam Piala Dunia FIFA dan separuh akhir atau lebih tinggi dalam Klasik Besbol Dunia (WBC) sebagai layak untuk pengecualian perkhidmatan ketenteraan. Oleh itu, sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet telah mengalami perubahan berterusan.
Tambahan pula, pada tahun 1970-an, Korea Selatan merupakan sebuah negara membangun dengan pengiktirafan global dan nilai jenama yang sangat rendah. Dalam sektor sukan, Korea Selatan memenangi sejumlah 57 pingat—16 emas, 26 perak, dan 15 gangsa—di Sukan Asia yang diadakan di Tehran, Iran, pada masa itu. Ini merupakan angka yang sangat rendah berbanding 234 pingat—79 emas, 71 perak dan 84 gangsa—yang dimenangi Korea Selatan pada Sukan Asia Incheon berikutnya. Tambahan pula, di Sukan Olimpik Musim Panas Montreal, negara itu hanya memenangi enam pingat, termasuk satu pingat emas oleh ahli gusti Yang Jeong-mo, dan di Sukan Olimpik Musim Sejuk, ia gagal memenangi satu pun pingat; akibatnya, kedudukan Korea Selatan di peringkat antarabangsa dalam sukan adalah sangat rendah. Oleh itu, pada era ini, peningkatan prestij negara melalui sukan sememangnya sangat dihargai, dan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet diterima oleh orang ramai tanpa tentangan yang ketara. Sebaliknya, memandangkan pengiktirafan global Korea Selatan telah meningkat merentasi pelbagai bidang—termasuk ekonomi, budaya, sukan dan teknologi—semakin ramai orang berpendapat bahawa sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan menimbulkan masalah dalam sukan tertentu. Besbol adalah contoh utama. Pengecualian perkhidmatan ketenteraan dalam besbol menjadi punca kontroversi di setiap Sukan Asia kerana sebilangan besar pemain yang belum menamatkan perkhidmatan ketenteraan mereka dimasukkan ke dalam senarai. Hakikat bahawa mereka belum memenuhi perkhidmatan ketenteraan mereka bukanlah masalahnya sendiri. Masalahnya ialah, untuk memasukkan pemain-pemain ini, atlet yang lebih mahir dan berdaya saing sebenarnya dikecualikan daripada senarai pemain. Walaupun menentukan siapa yang lebih mahir adalah soal penilaian subjektif oleh kakitangan kejurulatihan, hakikat bahawa Seo Geon-chang—yang mencipta rekod bersejarah sebagai pemain pertama di Korea Selatan yang mencapai 200 pukulan dalam satu musim—tidak dipilih adalah sukar untuk difahami oleh kebanyakan peminat besbol. Untuk rekod, Seo Geon-chang telah menamatkan perkhidmatan ketenteraannya. Walau bagaimanapun, disebabkan kebanyakan negara Asia tidak mempunyai pasukan besbol profesional—malah Jepun, yang agak kompetitif, menurunkan pasukan yang terdiri daripada pemain amatur dan tidak begitu menekankan besbol Sukan Asia—Korea Selatan telah berjaya memenangi pingat emas dan mendapatkan pengecualian perkhidmatan ketenteraan walaupun tanpa menurunkan senarai pemain terkuatnya. Sudah tentu, terdapat juga contoh yang memalukan pada masa lalu apabila pasukan itu hanya berpuas hati dengan pingat gangsa di Sukan Asia Doha. Malah, Na Ji-wan dari KIA telah menimbulkan kontroversi besar apabila dia disenaraikan dalam senarai pemain walaupun secara fizikalnya tidak cergas untuk bermain di Sukan Asia akibat kecederaan—dia menyembunyikan kecederaannya semata-mata untuk mendapatkan pengecualian perkhidmatan ketenteraan. Tiga belas daripada 24 pemain dalam senarai itu masih belum memenuhi kewajipan perkhidmatan ketenteraan mereka, dan hanya seorang pemain yang telah dinamakan ke dalam senarai pusingan kedua akhirnya dikecualikan daripada senarai akhir. Walaupun pingat emas sememangnya satu sebab untuk diraikan, senarai pemain pasukan kebangsaan yang disusun berdasarkan keutamaan pemain yang belum memenuhi kewajipan perkhidmatan ketenteraan mereka—dan bukannya berdasarkan merit—jelas bertujuan untuk kepentingan individu dan bukannya untuk mempromosikan prestij negara. Adakah pengecualian perkhidmatan ketenteraan benar-benar wajar dalam kes sedemikian?
Memandangkan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan yang kerap berubah gagal menerapkan piawaian yang konsisten, dan memandangkan kedudukan Korea Selatan dalam dunia sukan telah meningkat dengan ketara berbanding masa lalu, persoalan mengenai kesahihan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan pada masa itu sememangnya sah.
Jika ya, adakah tiada cara untuk menangani isu-isu ini? Saya ingin mencadangkan dua alternatif yang boleh menemui titik persamaan di tengah-tengah pendapat umum yang berbelah bahagi—yang telah dikenal pasti sebagai masalah—dan menyelesaikan isu legitimasi sistem.
Pertama, keperluan perkhidmatan ketenteraan dianggap sebagai halangan utama bagi atlet yang ingin meneruskan kerjaya mereka atau mengejar peluang di luar negara, dan ada juga yang sampai ke tahap membentuk pasukan kebangsaan yang terdiri terutamanya daripada atlet yang belum memenuhi kewajipan perkhidmatan ketenteraan mereka atau terlibat dalam rasuah berkaitan perkhidmatan ketenteraan untuk mengelakkan isu ini. Walau bagaimanapun, untuk mengelakkan perkara ini, satu penyelesaian yang mungkin adalah dengan mempertimbangkan untuk menaikkan had umur untuk menangguhkan pendaftaran ketenteraan. Walaupun atlet dalam sesetengah sukan boleh meneruskan kerjaya mereka melepasi umur 40 tahun, kebanyakan atlet bersara sebelum mencapai umur tersebut. Pada masa itu, Perkara 71, Perenggan 1 Akta Perkhidmatan Ketenteraan—yang berkaitan dengan pengecualian daripada kewajipan kerahan—menetapkan bahawa kewajipan untuk menjalani pemeriksaan fizikal kerahan, mendaftar sebagai askar tugas aktif, atau dipanggil sebagai pekerja perkhidmatan awam dikecualikan bermula pada usia 36 tahun; Walau bagaimanapun, bagi mereka yang mengelak draf atau mereka yang bersalah, pengecualian bermula pada usia 38 tahun. Tambahan pula, Perenggan 2 Perkara 124-2 Dekri Penguatkuasaan Akta yang sama, mengenai penangguhan pendaftaran untuk atlet, menetapkan bahawa pendaftaran boleh ditangguhkan sehingga usia 27 tahun; walau bagaimanapun, tempoh penangguhan boleh dipendekkan jika perlu berdasarkan penawaran dan permintaan anggota tentera, dan Ketua Pengarah Pentadbiran Tenaga Manusia Tentera akan menentukan tempoh penangguhan untuk setiap sebab dan bilangan maksimum atlet setiap sukan.
Oleh itu, berdasarkan undang-undang pada masa itu, terdapat kes di mana umur untuk menangguhkan pendaftaran tentera bagi atlet boleh dilanjutkan daripada 27 kepada 35 tahun tanpa meminda undang-undang semasa. Walau bagaimanapun, memandangkan ini tidak selalunya mungkin, melanjutkan umur penangguhan daripada 27 kepada 35 tahun dijangka akan mengurangkan kebimbangan mengenai gangguan kerjaya olahraga dan penurunan prestasi disebabkan oleh kewajipan perkhidmatan ketenteraan. Di samping itu, had umur untuk pendaftaran dalam Unit Sukan Angkatan Tentera harus dinaikkan daripada 27 kepada 35 tahun, dan had umur untuk memohon kepada Pasukan Sukan Mugunghwa Agensi Polis Negara harus dinaikkan daripada 30 kepada 35 tahun. Cadangan ini dijangka akan menjamin tenaga kerja tentera dan memastikan ekuiti dalam kewajipan perkhidmatan ketenteraan tanpa menjejaskan sistem perkhidmatan ketenteraan pada masa itu, yang berdasarkan kerahan tentera.
Kedua, satu lagi pilihan untuk dipertimbangkan adalah dengan melonggarkan kriteria pemilihan semasa untuk pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet, supaya sistem pengecualian boleh digunakan untuk bilangan atlet yang lebih besar. Secara khususnya, daripada mengehadkan kriteria pemilihan kepada Sukan Asia atau Sukan Olimpik, skopnya harus diperluas untuk merangkumi kejohanan dunia dan kejohanan Asia untuk setiap sukan. Langkah ini dijangka memberi manfaat kepada sebilangan besar atlet, termasuk mereka yang berada dalam sukan yang kurang popular. Walau bagaimanapun, untuk memastikan keadilan dalam penerapan obligasi perkhidmatan ketenteraan dan ekuiti dengan sektor lain, atlet yang berkhidmat sebagai kakitangan sukan harus menerima gaji tetap sebagai pekerja perkhidmatan awam—sama seperti orang awam—semasa tempoh perkhidmatan mereka, dan semua pendapatan yang diperoleh semasa tempoh perkhidmatan ketenteraan wajib mereka harus dikembalikan kepada perbendaharaan negara atau digunakan untuk Dana Pembangunan Sukan Ketenteraan. Walaupun cadangan ini mungkin mendapat kritikan sebagai "eksploitasi negara terhadap atlet," kami percaya ia boleh menjadi penyelesaian yang saling menguntungkan bagi atlet dari segi memenuhi tugas sivik mereka dan mengekalkan prestasi atletik mereka.
Kemungkinan besar akan terdapat pelbagai hujah balas mengenai dua cadangan penambahbaikan ini. Bantahan pertama yang dijangkakan ialah peluasan pengecualian perkhidmatan ketenteraan yang ketara untuk atlet boleh menimbulkan isu ekuiti berbanding profesion lain. Pertama, mari kita kaji bilangan atlet yang mendapat manfaat daripada sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan pada masa itu. Telah didedahkan bahawa sejumlah 797 atlet menerima faedah di bawah sistem tersebut dalam tempoh tertentu selepas pelaksanaannya. Melihat perkara ini dengan lebih terperinci, 439 atlet—55.08% daripada jumlah keseluruhan—menerima faedah berdasarkan kriteria konsisten yang digunakan pada masa itu: tempat pertama di Sukan Asia dan tempat ketiga di Sukan Olimpik. Di samping itu, 337 atlet—42.3% daripada jumlah keseluruhan—menerima faedah semasa tempoh program itu diperluas buat sementara waktu untuk meningkatkan prestasi olahraga sebagai persediaan untuk pertandingan antarabangsa tertentu. Memandangkan kira-kira 115,000 orang tertakluk kepada perkhidmatan ketenteraan setiap tahun, jelas bahawa bilangan atlet yang mendapat manfaat daripada pengecualian perkhidmatan ketenteraan sehingga ketika itu adalah sangat kecil. Oleh itu, memperluas pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet dijangka tidak melanggar prinsip ekuiti berbanding profesion lain.
Hujah balas kedua yang dijangkakan berkaitan dengan "cadangan untuk melanjutkan had umur untuk menangguhkan pendaftaran tentera." Menurut "cadangan untuk melanjutkan had umur untuk menangguhkan pendaftaran tentera," dalam kes tertentu, pendaftaran akan dibenarkan pada usia lewat 30-an—sekitar umur 40 tahun. Memandangkan purata umur askar yang mendaftar pada masa itu adalah sekitar 20 hingga 22 tahun, penyertaan lelaki berusia 40-an sebagai rekrut baharu boleh menimbulkan pelbagai masalah dalam tentera, di mana struktur pangkat adalah penting. Ini benar. Struktur pangkat sangat penting dalam tentera. Walau bagaimanapun, sama seperti struktur pangkat penting, pangkat juga merupakan perkara yang melangkaui umur. Sudah menjadi perkara biasa bagi umur dan pangkat seseorang individu berbeza bergantung pada bila mereka mendaftar. Dalam kes yang teruk, seorang lelaki berusia 25 tahun yang lulus dari Akademi Tentera Darat boleh ditauliahkan sebagai leftenan muda sejurus selepas tamat pengajian, manakala seorang lelaki berusia 40-an yang telah berkhidmat sebagai pegawai tanpa tauliah selama 20 tahun mungkin masih seorang sarjan staf. Memandangkan leftenan muda berpangkat pegawai dan sarjan kelas pertama berpangkat pegawai tidak bertauliah, leftenan muda memegang pangkat yang lebih tinggi. Walaupun ini merupakan contoh yang ekstrem, ia adalah kemungkinan sebenar dan sebenarnya berlaku dalam praktik. Tambahan pula, walaupun "cadangan untuk melanjutkan had umur untuk menangguhkan pendaftaran tentera" dilaksanakan, saya tidak percaya bilangan orang yang mendaftar dalam lingkungan usia 30-an akan cukup besar untuk memberi kesan yang ketara kepada sistem pangkat yang telah dikekalkan dengan baik setakat ini. Perbezaan umur tidak akan menjejaskan disiplin antara pangkat dalam tentera, dan ia juga tidak sepatutnya dibenarkan berbuat demikian.
Dengan ini, kami telah mengkaji masalah dengan sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan khas untuk atlet dan mencadangkan cara untuk memperbaikinya. Walaupun perkhidmatan ketenteraan merupakan kewajipan sivik yang tidak dapat dielakkan bagi lelaki Korea Selatan, ia juga merupakan sesuatu yang kebanyakan orang lebih suka mengelakkannya jika mereka boleh. Bagi atlet khususnya, perkhidmatan ketenteraan berpotensi menjadi halangan terbesar dalam hidup mereka, menjadikan mereka mudah terdedah kepada godaan untuk mengelakkannya—dan kita telah melihat kes sedemikian agak kerap. Memandangkan bintang sukan hari ini, sebagai tokoh awam, menerima banyak perhatian daripada orang ramai, kami meminta pembuat dasar yang bertanggungjawab untuk merangka alternatif yang boleh menangani masalah yang wujud dalam sistem pengecualian perkhidmatan ketenteraan untuk atlet.
