ഈ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റിൽ, ജപ്പാനിലെ ക്യുഷുവിലേക്കുള്ള എന്റെ യാത്രയുടെ ആരംഭ പോയിന്റായ നാഗസാക്കിയിലെ എന്റെ 4 രാത്രിയും 5 പകലും നീണ്ട യാത്രയിലേക്ക് ഞാൻ ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം നടത്തുകയും, വഴിയിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ, ഭക്ഷണം, ചരിത്രം, യാത്രയുടെ അർത്ഥം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ചിന്തകൾ പങ്കിടുകയും ചെയ്യും.
"നാഗസാക്കി വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം!"
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അത് ശീലമായിക്കാണണം, പക്ഷേ ജാപ്പനീസ് ആളുകൾ മോശം കൊറിയൻ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ചിരി വരും. ചൊവ്വാഴ്ച, ഓഗസ്റ്റ് 24, 2010. ഞാൻ ടോക്കിയോ ഹനേഡ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് രണ്ട് മണിക്കൂറിന് ശേഷം നാഗസാക്കി വിമാനത്താവളത്തിൽ എത്തി. 2009 സെപ്റ്റംബറിൽ ടോക്കിയോയിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു വർഷത്തെ എക്സ്ചേഞ്ച് പ്രോഗ്രാം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ഉടൻ തന്നെ ദക്ഷിണ കൊറിയയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല, അതിനാൽ കഴിഞ്ഞ വസന്തകാലം മുതൽ ഞാൻ ക്യൂഷുവിലേക്കുള്ള ഈ യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, എന്റെ ആദ്യത്തെ സോളോ 4-രാത്രി, 5 ദിവസത്തെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
ബുസാനിന് തെക്കുകിഴക്കായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ജപ്പാനിലെ മൂന്നാമത്തെ വലിയ ദ്വീപാണ് ക്യൂഷു. ദ്വീപിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് ഒരു സജീവ അഗ്നിപർവ്വതമായ മൗണ്ട് അസോ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, കിഴക്ക് യുഫുയിൻ, ബെപ്പു എന്നീ ചൂടുള്ള നീരുറവ പട്ടണങ്ങളും; പടിഞ്ഞാറ് നാഗസാക്കി, കുമാമോട്ടോ; വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ക്യൂഷുവിന്റെ മധ്യ നഗരമായ ഫുകുവോകയും ഉണ്ട്. ബുസാനിൽ നിന്ന് അതിവേഗ ഫെറിയിൽ ഏകദേശം മൂന്ന് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഫുകുവോകയിൽ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുമെന്നതിനാൽ, ദക്ഷിണ കൊറിയൻ യാത്രക്കാർക്ക് ക്യൂഷു വളരെ അടുത്തും എളുപ്പത്തിൽ എത്തിച്ചേരാവുന്നതുമായ ഒരു സ്ഥലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, മിക്ക ദക്ഷിണ കൊറിയൻ യാത്രക്കാരും ഫുകുവോകയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ് യാത്രകൾ ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിപ്പിക്കുന്നതും.
എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. ജപ്പാന്റെ തലസ്ഥാനവും ലോകത്തിലെ മുൻനിര മഹാനഗരങ്ങളിൽ ഒന്നുമായ ടോക്കിയോയിൽ ഒരു വർഷമായി താമസിച്ച എനിക്ക് വളരെ ക്ഷീണം തോന്നി, ഈ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം വിശ്രമിക്കുകയും എന്നെത്തന്നെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായതിനാൽ, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു യാത്ര ആരംഭിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. കൂടാതെ, ജപ്പാനിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കാര്യം, ജാപ്പനീസ് സംസാരിക്കാതെ യാത്ര ചെയ്യുന്നത് പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും എന്നതാണ്. പ്രധാന നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ദൂരം പോകുന്തോറും ഈ പ്രവണത കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. എനിക്ക് ജാപ്പനീസ് ഭാഷയിൽ ആശയവിനിമയം നടത്താൻ കഴിയുമെങ്കിലും, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു വിദേശിയായിരുന്നു, അതിനാൽ പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് കഴിയുന്നത്ര വിവരങ്ങൾ ഞാൻ ഗവേഷണം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
എന്റെ ക്യുഷു യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടം ഫുകുവോക്കയിലെ ഹകത തുറമുഖത്ത് നിന്ന് ബുസാനിലേക്ക് അതിവേഗ ഫെറിയിൽ മടങ്ങുക എന്നതായിരുന്നു. അങ്ങനെ, വളരെയധികം ആലോചനകൾക്ക് ശേഷം, നാഗസാക്കി വിമാനത്താവളത്തിൽ എത്തുന്നതോടെ ആരംഭിച്ച 4 രാത്രിയും 5 പകലും നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു യാത്രാ പദ്ധതി ഞാൻ ആസൂത്രണം ചെയ്തു, തുടർന്ന് നാഗസാക്കി, കുമാമോട്ടോ, മൗണ്ട് അസോ, യുഫുയിൻ, ഒടുവിൽ ഫുകുവോക്ക എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് സന്ദർശനം നടത്തി.
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥാനം കാരണം, തിരക്കേറിയ യാത്രക്കാർ പതിവായി സന്ദർശിക്കുന്ന നഗരമല്ല നാഗസാക്കി. തൽഫലമായി, ഫുകുവോക്കയെയോ യുഫുയിനിനെയോ അപേക്ഷിച്ച് യാത്രാ വിവരങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ആ സമയത്ത്, നാഗസാക്കി വിമാനത്താവളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ദക്ഷിണ കൊറിയൻ വിനോദസഞ്ചാരികൾ എഴുതിയ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ എനിക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എന്നിരുന്നാലും, നാഗസാക്കിയിൽ ഈ ക്യൂഷു യാത്ര ഞാൻ ആരംഭിച്ചതിന്റെ ഒരു കാരണം, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു യാത്ര അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ്, എന്നാൽ എല്ലാറ്റിനുമുപരി, നാഗസാക്കിയുടെ രാത്രി കാഴ്ചകളും തെരുവ് കാറുകളും ആയിരുന്നു അതിന് കാരണം. നാഗസാക്കി തുറമുഖത്തിന് ചുറ്റും കേന്ദ്രീകരിച്ച് ഒരു ഉൾക്കടലിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഈ നഗരം, ചുറ്റുമുള്ള ഏത് പർവതങ്ങളിൽ നിന്നും കാണാൻ കഴിയുന്ന മനോഹരമായ രാത്രി കാഴ്ചകൾക്ക് പേരുകേട്ടതാണ്. 1950 കളിൽ നടക്കുന്ന ദക്ഷിണ കൊറിയൻ സിനിമകളിലോ നാടകങ്ങളിലോ സാധാരണയായി കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള തെരുവ് കാറുകൾ ഇന്നും താമസക്കാരുടെ പ്രാഥമിക ഗതാഗത മാർഗ്ഗമായി സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ആകർഷണം.
ആഗസ്റ്റ് 24 ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ഞാൻ നാഗസാക്കി വിമാനത്താവളത്തിൽ എത്തി, നഗരമധ്യത്തിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്ര ഒരു മണിക്കൂറിലധികം എടുത്തു. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മയങ്ങിപ്പോയി, ഞാൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ നാഗസാക്കി സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയിരുന്നു. നാഗസാക്കിയിലെ എന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം രാത്രി കാഴ്ച കാണുക എന്നതായതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ താമസസ്ഥലത്ത് എത്തി, എന്റെ ബാഗുകൾ അഴിച്ച്, അൽപ്പനേരം വിശ്രമിക്കുമ്പോഴേക്കും, സമയം വൈകുന്നേരം 7:00 മണി ആയിരുന്നു. അത്താഴം കഴിഞ്ഞ്, രാത്രി കാഴ്ച കാണാൻ ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു.
ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര വ്യാപാര തുറമുഖമായി വികസിച്ച ജപ്പാനിലെ ആദ്യത്തെ നഗരങ്ങളിലൊന്നാണ് നാഗസാക്കി, വൈവിധ്യമാർന്ന വിദേശ സംസ്കാരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച ആദ്യ നഗരങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്. ആദ്യം, ചൈനയുടെ സ്വാധീനം ഇതിനെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി, പക്ഷേ വാസ്തവത്തിൽ നെതർലാൻഡ്സിന്റെ സ്വാധീനം ഇതിനെ ഗണ്യമായി സ്വാധീനിച്ചുവെന്ന് തെളിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടാണ് നാഗസാക്കിയുടെ സിഗ്നേച്ചർ ഡെലിക്കസി, കാസ്റ്റെല്ല, ഒരു നീണ്ട ചരിത്രവും പാരമ്പര്യവും അവകാശപ്പെടുന്നത്.
കാസ്റ്റെല്ലയ്ക്കൊപ്പം, നാഗസാക്കിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭവമാണ് നാഗസാക്കി ചാമ്പോൺ. ജപ്പാനിൽ മൂന്ന് പ്രശസ്തമായ ചൈനാടൗണുകളുണ്ട്: യോകോഹാമ, കോബെ, നാഗസാക്കി. അവയിൽ, നാഗസാക്കിയിലെ ചൈനാടൗണിൽ ഞാൻ രുചിച്ച നാഗസാക്കി ചാമ്പോൺ അതിന്റെ വെളുത്ത ചാറു കൊണ്ട് സവിശേഷമായിരുന്നു, വിവിധ സമുദ്രവിഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പോഷകസമൃദ്ധമായ വിഭവം എന്ന നിലയിൽ അത് പ്രശസ്തമായിരുന്നു. കൊറിയൻ ചാമ്പോണിൽ നിന്ന് അല്പം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു രുചി. അത് എരിവുള്ളതായിരുന്നില്ല; പകരം, ഞാൻ ഒരു ബീഫ് ബോൺ ചാറു കുടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. പാത്രത്തിൽ ജാംപോങ് നൂഡിൽസ്, വിവിധതരം സമുദ്രവിഭവങ്ങൾ, പച്ചക്കറികൾ എന്നിവ നിറഞ്ഞിരുന്നു - ഭാഗം വളരെ വലുതായതിനാൽ അത് സ്വന്തമായി പൂർത്തിയാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഷാർക്ക് ഫിൻ, അബലോൺ തുടങ്ങിയ ചെറിയ അളവിൽ ചേരുവകൾ എനിക്ക് സാമ്പിൾ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു. ജപ്പാന്റെ ജീവിതച്ചെലവ് കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ ഇത് അൽപ്പം വിലയേറിയതാണെങ്കിലും, അത് വളരെ തൃപ്തികരമായ ഒരു ഭക്ഷണമായിരുന്നു, അത് പണം പാഴാക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ചൈനാടൗൺ ചുറ്റിക്കാണാൻ ഞാൻ പദ്ധതിയിട്ടു, പക്ഷേ സമയം വളരെ വൈകിയതിനാലും ജപ്പാനിലെ മൂന്ന് ചൈനാടൗണുകളിൽ ഏറ്റവും ചെറുതായതിനാലും, ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര കാണാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നാഗസാക്കിയുടെ പ്രശസ്തമായ രാത്രിക്കാഴ്ച കാണാൻ ഞാൻ ഇനസയാമ പാർക്കിലേക്ക് തിടുക്കത്തിൽ പോയി. നാഗസാക്കി സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഫുച്ചി ദേവാലയത്തിലേക്ക് പോയി, തുടർന്ന് നാഗസാക്കി റോപ്വേയിൽ മലമുകളിലേക്ക് കയറി. കേബിൾ കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ക്രമേണ ദൃശ്യമായ രാത്രിക്കാഴ്ച, ഞങ്ങൾ കൊടുമുടിയിലെത്തിയ നിമിഷം തന്നെ അതിമനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ചയായി വികസിച്ചു.
ടോക്കിയോ പോലുള്ള ഒരു പ്രധാന നഗരമല്ലാത്തതിനാൽ നാഗസാക്കി പൊതുഗതാഗതം താരതമ്യേന നേരത്തെ നിർത്തുന്നു. അങ്ങനെ, അൽപ്പം ഖേദത്തോടെ, ഞാൻ ഇനാസയാമ പാർക്ക് വിട്ട് ഹോട്ടലിലേക്ക് മടങ്ങി.
ബുധനാഴ്ച, ഓഗസ്റ്റ് 25. എന്റെ യാത്രയുടെ രണ്ടാം ദിവസം പുലർന്നു. ഒരു ടൂറിസ്റ്റാണെന്ന് ആർക്കും വ്യക്തമാകുന്ന വിധത്തിൽ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഒരു ഭൂപടവും ക്യാമറയും കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് നാഗസാക്കി നഗരം ചുറ്റിക്കാണാൻ ഞാൻ പുറപ്പെട്ടു. എന്റെ അടുത്ത ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ കുമാമോട്ടോയിലേക്കുള്ള എക്സ്പ്രസ് ബസ് വൈകുന്നേരം 4:00 മണിക്ക് പുറപ്പെടേണ്ടതിനാൽ, രാവിലെ ഒരു സ്ഥലത്തും ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ഒരു സ്ഥലത്തും മാത്രം സന്ദർശിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, രാത്രി കാഴ്ചയ്ക്കും ചാമ്പോൺ നൂഡിൽസിനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ നാഗസാക്കിയിൽ എത്തിയത്, അതിനാൽ നഗരത്തിൽ തന്നെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ എനിക്ക് വലിയ പദ്ധതികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും സഞ്ചരിക്കാൻ ഞാൻ സ്ട്രീറ്റ് കാറുകളിലും ബസുകളിലും കയറി, ചുറ്റും നോക്കാൻ ധാരാളം ആളുകൾ ഇറങ്ങുന്ന സ്റ്റോപ്പുകളിൽ ഇറങ്ങി.
ഞാൻ ആദ്യം സന്ദർശിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ നാഗസാക്കി അണുബോംബ് മ്യൂസിയവും പീസ് പാർക്കുമാണ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് അണുബോംബ് വർഷിച്ച ഹിരോഷിമയ്ക്കൊപ്പം അണുബോംബ് വർഷിച്ച നഗരങ്ങളിലൊന്നാണ് നാഗസാക്കി. അക്കാലത്തെ ഭീകരതകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതിനും അത്തരമൊരു ദുരന്തം ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കാതിരിക്കുന്നതിനുമാണ് ആറ്റോമിക് ബോംബ് മ്യൂസിയം സൃഷ്ടിച്ചത്. പ്രവേശന കവാടത്തിൽ, ഒരു ക്ലോക്കിന്റെ സെക്കൻഡ് ഹാൻഡിൽ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നത് എന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി; അണുബോംബ് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള സമയത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മക പ്രതിനിധാനമാണിതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, എന്റെ നട്ടെല്ലിൽ ഒരു കുളിർ പടർന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ കെട്ടിട അവശിഷ്ടങ്ങളും ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളും ഉൾപ്പെടെ, വൻ നാശം ചിത്രീകരിക്കുന്ന വിവിധ പ്രദർശനങ്ങൾ കണ്ടതിനുശേഷം, എനിക്ക് ഒരു ഭാരവും ഗൗരവവും അനുഭവപ്പെടാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാന്റെ പരാജയം കൊറിയയുടെ വിമോചനത്തിലേക്ക് നയിച്ചെങ്കിലും, അണുബോംബ് അവശേഷിപ്പിച്ച ഭീകരതകളെ നേരിടുന്നത് ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു.
പീസ് പാർക്കിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, ആറ്റോമിക് ബോംബ് മ്യൂസിയത്തിന് അടുത്തായി ഒരു സ്മാരകം ഉണ്ട്; ആറ്റോമിക് ബോംബ് വർഷിച്ച സ്ഥലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഉയരമുള്ള, ഗോപുരത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള സ്മാരകം. പലരും അതിനു മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം മൗനം ആചരിച്ചു, മ്യൂസിയത്തിൽ കണ്ട ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾ ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ, ഞാനും ഒരു നിമിഷം മൗനം ആചരിച്ചു.
അണുബോംബ് സ്ഫോടനത്തിന് ശേഷം ലോകസമാധാനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിനായാണ് പീസ് പാർക്ക് നിർമ്മിച്ചത്. സമാധാനത്തിന്റെ വലിയ പ്രതിമ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതല്ലാതെ, കാണാൻ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ കൊടും ചൂടിൽ എണ്ണമറ്റ പടികൾ കയറിയെങ്കിലും, അവിടെ ഒരുതരം ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്, ഗ്ലോവർ കുടുംബത്തിന്റെ മാൻഷൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഗ്ലോവർ ഗാർഡൻ ഞാൻ സന്ദർശിച്ചു. ധാരാളം സമയമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സന്ദർശിക്കേണ്ടതാണ്, പക്ഷേ തിരക്കേറിയ യാത്രക്കാർക്ക് ഇത് തീർച്ചയായും കാണേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അതിനുശേഷം, ഞാൻ നാഗസാക്കി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് മടങ്ങി, എന്റെ മുത്തശ്ശിക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കും സമ്മാനമായി വാങ്ങാൻ സ്റ്റേഷനുള്ളിലെ വിവിധ കാസ്റ്റെല്ല സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഷോപ്പുകളിൽ നിന്ന് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില ഇനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് ബസ് ടെർമിനലിലേക്ക് പോയി.
നാഗസാക്കിയിലെ എന്റെ താമസം 24 മണിക്കൂറിൽ താഴെ മാത്രമായിരുന്നെങ്കിലും, എനിക്ക് കാണാനും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ആസ്വദിക്കാനും കഴിഞ്ഞ സന്തോഷകരമായ രണ്ട് ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അത്. ഒരുപക്ഷേ അതൊരു പ്രശസ്ത വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമല്ലാത്തതുകൊണ്ടാകാം, കൂടുതൽ ശാന്തമായ മനസ്സോടെയാണ് എനിക്ക് എന്റെ യാത്ര ആരംഭിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്റെ യാത്രയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തതുപോലെ സുഗമമായി നടന്നു, നാഗസാക്കിയിൽ വിശ്രമത്തോടെ താമസിച്ചാണ് അത് ആരംഭിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഇപ്പോൾ പോലും, സ്കൂളിലും പഠനത്തിലും തിരക്കിലായിരിക്കുമ്പോൾ, നാഗസാക്കിയിലെ ആ അശ്രദ്ധമായ ആഗസ്റ്റ് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് നഷ്ടമായി.
