ഈ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റിൽ, അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗ് (ദയാവധം) പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങളും വിവിധ വീക്ഷണകോണുകളിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കാരണങ്ങളും നമ്മൾ പരിശോധിക്കും.
2009 മെയ് 21-ന്, റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കൊറിയയിലെ സുപ്രീം കോടതി "മുത്തശ്ശി കിം കേസ്" എന്നറിയപ്പെടുന്ന കേസിൽ വെന്റിലേറ്റർ നീക്കം ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകി അന്തിമ വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിന്റെ നിയമസാധുതയെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതു ചർച്ചയ്ക്ക് ഈ വിധി വീണ്ടും തിരികൊളുത്തി. സുഖം പ്രാപിക്കാനുള്ള സാധ്യതയില്ലാത്ത രോഗികൾക്ക് നിഷ്ഫലമായ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ചികിത്സ നിർത്തലാക്കുകയും, അവരുടെ മാനുഷിക അന്തസ്സ് നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് സ്വാഭാവികമായി മരിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയെയാണ് അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗ് എന്ന് പറയുന്നത്.
2008 ഫെബ്രുവരി 18-ന്, ശ്വാസകോശ അർബുദം ഉണ്ടോ എന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി ഒരു ബയോപ്സിക്കായി മുത്തശ്ശി കിമ്മിനെ സെവറൻസ് ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. നടപടിക്രമത്തിനിടെ, അമിത രക്തസ്രാവം മൂലം അവർക്ക് തലച്ചോറിന് ക്ഷതം സംഭവിക്കുകയും സസ്യാഹാരാവസ്ഥയിലേക്ക് വീഴുകയും ചെയ്തു. അന്തസ്സോടെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി, ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള ചികിത്സ നിർത്തലാക്കണമെന്ന് അവരുടെ കുടുംബം ആശുപത്രിയോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു, പക്ഷേ ആശുപത്രി അത് നിരസിച്ചു, ഇത് ഒരു കേസിലേക്ക് നയിച്ചു. മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ്, മൂല്യം, സന്തോഷം പിന്തുടരാനുള്ള അവകാശം എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രോഗത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലെത്തിയ ഒരു രോഗി സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള അവകാശം വിനിയോഗിക്കുന്നതായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ, പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ, ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള ചികിത്സ നിർത്തലാക്കാൻ അനുവദിക്കാമെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വിധിച്ചു. കൂടാതെ, സുഖം പ്രാപിക്കാനുള്ള സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു അന്തിമ ഘട്ടത്തിലെത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള ചികിത്സ നിരസിക്കാനോ നിർത്താനോ ഒരു രോഗി മുമ്പ് തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മുൻകൂർ മെഡിക്കൽ നിർദ്ദേശങ്ങളിലൂടെ സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള അവരുടെ അവകാശം അംഗീകരിക്കാമെന്ന് കോടതി വിധിച്ചു - പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ, ചികിത്സ നിർത്തലാക്കുന്ന സമയത്ത് അവരുടെ ഇഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും. ഈ വിധി പ്രകാരം, 2009 ജൂൺ 23-ന് ശ്രീമതി കിമ്മിന്റെ വെന്റിലേറ്റർ നീക്കം ചെയ്തു, തുടർന്ന് 2010 ജനുവരി 10-ന് അവർ മരിച്ചു.
മരണത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും വഴിത്തിരിവിൽ മാന്യമായ മരണം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള രോഗികളുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും അവകാശത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അന്തസ്സോടെയുള്ള മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഈ സുപ്രീം കോടതി വിധി ഒരു സുപ്രധാന വഴിത്തിരിവായി. മുമ്പത്തെ ഒരു നാഴികക്കല്ലായ കേസിൽ - ബോറാമേ ആശുപത്രി കേസിൽ - സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കുടുംബം രോഗിയെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്തിരുന്നു, ഇത് രോഗിയുടെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ആ സമയത്ത്, കുടുംബം കൊലപാതകക്കുറ്റം ചുമത്തിയതായും മെഡിക്കൽ സ്റ്റാഫ് കൊലപാതകത്തിന് സഹായിച്ചതിനും പ്രേരിപ്പിച്ചതിനും കുറ്റക്കാരാണെന്ന് കോടതി കണ്ടെത്തി. കോടതിയുടെ വിധികൾ ഈ രീതിയിൽ എങ്ങനെ വികസിച്ചുവെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണകൾ ക്രമേണ ദക്ഷിണ കൊറിയൻ സമൂഹത്തിലും മാറിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ശക്തമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുൻകാലങ്ങളിൽ നടത്തിയ വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര സർവേകൾ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ധാരണകളിൽ കാര്യമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്, കൂടാതെ അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെക്കുറിച്ചുള്ള സാമൂഹിക ചർച്ച ദക്ഷിണ കൊറിയയിൽ തുടരുന്നു. അപ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് പലരും അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെ എതിർക്കുന്നത്?
ഒന്നാമതായി, മതപരവും ധാർമ്മികവുമായ ആശങ്കകളുണ്ട്. മിക്ക മതങ്ങളും മനുഷ്യജീവിതത്തെ പരമപ്രധാനമായി കണക്കാക്കുകയും ഒരു സാഹചര്യത്തിലും ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ കൃത്രിമമായി നശിപ്പിക്കരുതെന്ന് വാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, എല്ലാ ജീവനും ദൈവത്തിന്റേതായതിനാൽ, മനഃപൂർവ്വം ഒരു ജീവൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണെന്ന് ദക്ഷിണ കൊറിയയിലെ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം വാദിക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെ നിരന്തരം എതിർക്കുന്നു. ഒരു ധാർമ്മിക വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യ അന്തസ്സ് ആർക്കും ലംഘിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മൂല്യമാണെന്ന് വാദിക്കപ്പെടുന്നു. ചികിത്സ നിരസിക്കുന്ന രോഗികളുടെ കേസുകൾ വളരെക്കാലമായി നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, മെഡിക്കൽ പ്രൊഫഷണലുകൾക്കോ മറ്റുള്ളവർക്കോ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ അധികാരമില്ല. അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗ് സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടാൽ, ജീവനോടുള്ള അവഗണനയുടെ ഒരു സംസ്കാരം വ്യാപിക്കുമെന്ന ആശങ്കയുമുണ്ട്. മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഒരിക്കലും സാമ്പത്തിക മൂല്യത്തിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ കഴിയില്ല; സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ കാരണം ഒരു രോഗിയുടെ കുടുംബമോ മെഡിക്കൽ സ്റ്റാഫോ ജീവിതത്തേക്കാൾ ചെലവുകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിയാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ അന്തസ്സ് അപകടത്തിലാകുമെന്ന് വാദിക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട തടവുകാരുടെ ജീവൻ പോലും മാനുഷിക അന്തസ്സിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഭരണകൂടം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, നിരപരാധികളുടെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നത് യുക്തിസഹമായ വൈരുദ്ധ്യമാണെന്ന് വാദിക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങൾ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെ എതിർക്കുന്നവരുടെ വാദങ്ങളിൽ മതിയായ സാധുതയുള്ള പോയിന്റുകൾ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ് പരമപ്രധാനമാണ്, അത് എല്ലാ വിലയിലും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. അതിനാൽ, രോഗികൾക്ക് സുഖം പ്രാപിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണെങ്കിൽ പോലും, അവസാനം വരെ ചികിത്സിക്കണം എന്ന വാദത്തിന് ഒരു ന്യായമുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വീക്ഷണമുണ്ട്. അസിസ്റ്റഡ് ഡൈയിംഗിനെ എതിർക്കുന്നവർ ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന മൂല്യമാണ് മനുഷ്യ അന്തസ്സ് എങ്കിൽ, മനുഷ്യ അന്തസ്സ് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിന്, സ്വന്തം ജീവിതം എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും ബഹുമാനിക്കപ്പെടണമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. സന്തോഷം പിന്തുടരാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അവകാശവുമായും ഈ വീക്ഷണം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെന്റിലേറ്ററിലും വിവിധ കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങളിലും ബന്ധിപ്പിച്ച്, കഠിനമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു രോഗി ജീവിതം നിലനിർത്തുന്നതിനെ നമുക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷകരമായ ജീവിതം എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയുമോ? സുഖം പ്രാപിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു രോഗി അവസാനം വരെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം അനിവാര്യമായും മാന്യമാണെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയില്ല. അത്തരം രോഗികൾക്ക് പോലും സന്തോഷം പിന്തുടരാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്നും കഷ്ടപ്പാടുകൾ കുറയ്ക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള അവരുടെ അവകാശവും ബഹുമാനിക്കപ്പെടണമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
മരണത്തിനെതിരായ മതസമൂഹത്തിന്റെ വാദങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംശയങ്ങളുണ്ട്. ദൈവത്തിന് മാത്രമേ മനുഷ്യജീവൻ എടുക്കാൻ അധികാരമുള്ളൂവെന്നും മനുഷ്യർ അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രവർത്തിക്കരുതെന്നുമാണ് വാദമെങ്കിൽ, ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്ര സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു രോഗിയുടെ ആയുസ്സ് ദീർഘനേരം ദീർഘിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മേഖലയിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാം. മാത്രമല്ല, ജീവൻ കൃത്രിമമായി അവസാനിപ്പിക്കരുതെന്ന് ഒരാൾ വാദിക്കുകയാണെങ്കിൽ, വിവിധ മെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് സ്വാഭാവിക മരണം തുടർച്ചയായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്നത് വാസ്തവത്തിൽ കൂടുതൽ കൃത്രിമമായിരിക്കാം. അതിനാൽ, ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ചികിത്സ നിർത്തലാക്കുന്ന ലളിതമായ പ്രവൃത്തിയെ കൃത്രിമമായി ഒരു ജീവൻ എടുക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയുമായി തുലനം ചെയ്യാമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.
ഇന്ന്, അന്തസ്സോടെയുള്ള മരണത്തെയും ദയാവധത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ഓരോ രാജ്യത്തിനും വളരെ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചില രാജ്യങ്ങൾ സജീവ ദയാവധം അനുവദിക്കുന്നു, മറ്റു ചില രാജ്യങ്ങൾ ഡോക്ടറുടെ സഹായത്തോടെയുള്ള ആത്മഹത്യയോ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ചികിത്സ പിൻവലിക്കലോ മാത്രമേ അനുവദിക്കുന്നുള്ളൂ, നിയമപരമായ സാധ്യതകൾ രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തൽഫലമായി, നിർദ്ദിഷ്ട രാജ്യങ്ങളുടെ എണ്ണത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി ഈ സംവിധാനങ്ങളുടെ നിലവിലെ അവസ്ഥ വിവരിക്കുക പ്രയാസമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, രോഗികളുടെ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശത്തെയും ജീവിത നിലവാരത്തെയും ബഹുമാനിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയുള്ള ചർച്ചകൾ ലോകമെമ്പാടും ക്രമാനുഗതമായി വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കർശനമായ നിയമ, വൈദ്യ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ മാന്യമായ മരണം അനുവദിക്കണമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു - മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന രോഗികളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ മാനിക്കുന്നതിനും അവരുടെ മാനുഷിക അന്തസ്സും മൂല്യവും സന്തോഷം പിന്തുടരാനുള്ള അവകാശവും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും മാത്രമല്ല, അവരുടെ ദുഃഖിതരായ കുടുംബങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടും ഭാരവും ലഘൂകരിക്കുന്നതിനും.
